Rozdział 19 „Przesłuchanie”

„Bądź gotowy na spotkanie braku gotowości.”

- Piotr Szreniawski

            Obudziły mnie promienie słoneczne, które zaczęły oświetlać całą naszą sypialnie. Dracona już nie było w łóżku, lecz poczułam w nozdrzach jego zapach, unoszący się na poduszkach. Wszystko wróciło do normy. Rzeczywistość powróciła. Wskazówki zegara wskazywały w tej chwili godzinę dziewiątą, więc pospiesznie zaczęłam się ubierać. Zbytnio nie wiedziałam, co robić dzisiejszego dnia, ale po dłuższym zastanowieniu doszłam do wniosku, że pójdę odwiedzić moją siostrę.

W jadalni panowała cisza. Pan Worth oznajmił mi, że nie czas temu Draco, za pomocą kominka, udał się do Ministerstwa Magii. Nie byłam specjalnie głodna, więc wyszłam do ogrodu, aby pooddychać świeżym powietrzem. Usiadłam na ławeczce i spoglądałam na jezioro, na którym pływały dwa dorosłe łabędzie. Wkrótce zza winorośli wypłynęły dwa małe, które przybliżyły się do swoich rodziców. Uśmiechnęłam się na ten widok.

Rozmyślałam o Draconie. Czułam, że coś przede mną ukrywał. Jego wczorajsze zachowanie dało mi to do myślenia. Czegoś się obawiał. Zastanawiało mnie to, dlaczego wszystko w sobie dusił i nie chciał nic powiedzieć.

Nagle poczułam jego dłoń na moim ramieniu. Spojrzałam na niego zaskoczona, kiedy usiadał obok mnie. Dlaczego pojawił się tak szybko? Nie powinien być w pracy?  

- Już przyszedłeś? – zapytałam zdziwiona.

- Musiałem się wrócić, bo zapomniałem wziąć z biurka bardzo ważnych dokumentów do pracy – wyjaśnił. – Pan Worth powiedział mi, że jesteś w ogrodzie. Postanowiłem się przywitać, zanim udam się z powrotem do Ministerstwa.

- To miłe – uśmiechnęłam się, na co on zrobił łobuzerską minę. – Coś ukrywasz – oznajmiłam mu po chwili, chcąc dowieść prawdy. – O czymś nie wiem, a ty za wszelką cenę nie chcesz mi o tym powiedzieć. Mam rację?

Mój mąż momentalnie przekręcił głowę w stronę jeziora, chcąc uniknąć mojego wzroku, po czym wstał i skierował się w stronę domu. Wstałam, podbiegając do niego.

- Tak nie rozwiążesz sprawy, unikając mnie – odparłam, chwytając go za ramię. Draco odwrócił się, a na jego twarzy zobaczyłam lekkie zdenerwowanie. – Proszę, powiedz mi. – Milczał. Cały czas milczał. – Dlaczego nie chcesz mi powiedzieć?

- Astoriu… – rzekł zdezorientowany.

- Dlaczego nie mówisz mi wszystkiego? – dopytywałam dociekliwie. Zmusiłam go, aby spojrzał w moje oczy, ujmując jego twarz dłońmi. Draco wziął je szybko ze swoich policzków.

- Bo… zależy mi na tobie – powiedział to dość niepewnie. Nie dane mi było już nic powiedzieć. Położył dłonie na moich ramionach i pocałował w usta.  – Będę wieczorem.

- Ale Draco…

- Cześć, nie przeszkadzam – usłyszałam tak znajomy głos.

- Witaj, Soniu – powiedziałam radośnie, gdy tylko ją zobaczyłam. Mogłam przyznać, że wyglądała olśniewająco. Ubrana była w piękną, zwiewną, fioletową sukienkę do kolan, a jej czarne, rozpuszczone włosy opadały na jej nagie ramiona.

- Mam nadzieje, że przyszłam w porę? – spytała, kiedy przywitała się z nami.

- Nie przeszkadzasz – oznajmił szybko Draco. – Ja i tak musze już pędzić.

Pożegnał się, po czym zostawił nas samych w ogrodzie. Uśmiechnęłam się do Sonii serdecznie i poszłyśmy usiąść na ławeczce. Miałyśmy sobie tyle do omówienia. Od czasu narodzin Lawrence ’a minęły już trzy miesiące. Miałam do siebie ogromne wyrzuty sumienia, że nie odzywałam się do niej.   

- Wybacz, że nie…

- Nie tłumacz się – przerwała. – Wiem, co się stało. Od twojej matki – odpowiedziała na moje nieme pytanie. – Przykro mi z powodu dziecka – rzekła smutno, ujmując moją dłoń.

Spuściłam głowę, aby nie zobaczyła mojego smutku.

- Wiem, kochana, że jest ci z tym ciężko – usłyszałam ją. – Przepraszam, że poruszyłam ten temat.

- Soniu, nie wiń się – odparłam szybko, spoglądając jej w oczy. – Przeszłość bardzo boli. Szczególnie wtedy, kiedy stało się to tak niedawno. Ale muszę jakoś żyć. Nie mogę się załamywać. Draco uświadomił mi, że musimy iść dalej i rozpocząć nowy rozdział w naszym życiu.

- Nie sądziłam, że jest zdolny powiedzieć coś takiego – zdziwiła się, uśmiechając się.

- Nie znasz go – zaśmiałam się.  

A po chwili zaczęłam się zwierzać mojej przyjaciółce. Oczywiście pierwszym tematem do naszych rozmów był Draco. Opowiedziałam Sonii wszystko ze szczegółami, aż po dziś dzień, sądząc, że mój mąż coś przede mną ukrywa. Czuję w kościach, że coś jest nie tak. Że coś musiało się stać. Po jego przyjściu do domu, będę musiała z nim poważne porozmawiać i nie będzie zmiłuj.   

~~~~*****~~~~

            Tak bardzo cieszył się, że przyjaciółka jego żony wpadła w odpowiednim momencie. Jeszcze parę spojrzeń Astorii i te jej błagania, a Draco nie miałby wyjścia i musiałby powiedzieć całą prawdę. Tak, zyskał cały dzień. Czuł, że po powrocie do domu będzie go zmuszała, aby opowiedział jej o dzisiejszym przesłuchaniu.

Szedł równym krokiem korytarzami Ministerstwa Magii, omijając przy tym setki czarodziejów. Było tłoczno. Co parę sekund ktoś wchodził do zielonych płomieni kominka lub wychodził. Dotarł do windy, w której znajdowało się parę osób. Miał to szczęście, że nie napotkał żadnej, niechcianej mu osoby. Nacisnął guzik przy lewej stronie, chcąc udać się do Departamentu Tajemnic.

Kiedy Draco doszedł do sali numer dwa, mimowolnie pobladł. „A więc jednak” – pomyślał w duchu. Pod numeracją drzwi, były jeszcze wyryte białe napisy.

Harry James Potter

Auror

Zapukał do drzwi Pottera, lecz nikt nie odpowiadział. Nie minęła minuta, jak jakiś młody mężczyzna w czarnej todze, szedł w jego stronę. Był niskiego wzrostu oraz miał krótkie, blond włosy.  

- Pan Potter zaraz przyjdzie, proszę tutaj poczekać – oznajmił mu. Draco skinął jedynie głową i ruszył za nim do pomieszczenia. Wskazał mu krzesło naprzeciw czarnego, skurzanego fotela. – Toczy się sprawa, więc przesłuchanie trochę się opóźni – dodał, po czym wyszedł z gabinetu.

Tego obawiał się najbardziej. Czekania. Chciał mieć to wszystko za sobą, a on musiał jeszcze na szanownego pana Pottera czekać. Z nudów zaczął rozglądać się po miejscu, w którym rezydował auror.

Za fotelem stał czarny regał, w którym ładnie prezentowały się akta. Całe pomieszczenie było pomalowane na bordowo. Okna  miał po prawej stronie, przy którym wisiały białe firanki. Dracona bardziej przykuło biurko, stojące obok niego. Zauważył na nim ukradkiem zdjęcie rodzinne Pottera. Stał uśmiechnięty, obejmując swoją żonę. Była nią Ginny Weasley, która trzymała na swoich rękach małego szkraba, który jak nic był podobny od swojego ojca. „Tak, szczęśliwa rodzinka” – prychnął  w myślach Draco.

Drzwi gabinetu otworzyły się, a w nich stanął szanowny pan auror. Wyglądał tak, jak zapamiętał go ostatnio, jednak z tą różnicą, że teraz nie miał na sobie szaty tylko ciemne dżinsy i białą koszulę. Szedł powolnym krokiem, starając się uniknąć jego wzroku, co Draconowi bardzo pasowało. Położył akta na biurko i usiadł na fotelu.

- Załatwmy to szybko, Malfoy – odezwał się, otwierając dokumenty.

- Też tak sądzę, Potter – odparł z nutką drwiny.

- Powiedz wszystko od początku. Od czasu, kiedy Denis Shammer pojawił się w waszej firmie, aż do pojedynku w jego kryjówce.

Zaczął opowiadać dość szybko, aby mieć to przesłuchanie z głowy. Uważał jednak na słowa, by nie chlapnąć coś, co nie było niepotrzebne. Jego słuchacz pisał piórem po aktach, ukradkiem na niego spoglądając. Minęło parę minut, kiedy skończył mu opowiadać wszystko, co wiedział na temat sprawy Denisa. Tymczasem Potter ciągle coś notował w swoich dokumentach. Upłynęło trochę czasu, gdy odłożył z powrotem pióro do kałamarza.  

- Jeszcze taka sprawa – powiedział, zamykając akta sprawy. – Denis miał wspólnika. Może mówi ci nazwisko Shon Scrender?

- Tak – odpowiedział od razu. – Był naszym pracownikiem, ale zwolnił się niecałe pół roku temu.

- Szukamy go, bo prawdopodobnie to on ma waszą drugą część pieniędzy – oznajmił. – Jednak nie miał nic wspólnego z porwaniem twojej żony.

- To wszystko? – Draco chciał już za wszelką cenę opuścić to pomieszczenie.

- Tak.

Wstał z miejsca i ruszył ku drzwi. Nie miał zamiaru już dłużej siedzieć w tym miejscu. Chciał jak najszybciej udać się do swojego gabinetu.

- Malfoy, przykro mi z powodu dziecka – usłyszał go, kiedy otwierał drzwi. Blondyn prychnął głośno, nie odwracając się do czarnowłosego. Wyszedł, lekko trzaskając drzwiami.

Nie pozwolił sobie, aby Potter miał nim pomiatać. Przykro mu? Co jemu do tego. Draco obiecał sobie, że już nigdy nie pozwoli sobie na ludzki błąd. Nie chciał, aby ponownie musiał widzieć jego twarz.  

Przesłuchanie się skończyło. Teraz skupił się na czymś innym. Intensywnie myślał o tym, czego się dowiedział. Shon Scrender okazał się kolejnym kanciarzem, który ich wyrolował. Nigdy by nie przepuszczał, że byłby zdolny na współprace z Denisem Shammerem. Draco przeklął w duchu za takie niedopatrzenie. Będą musieli następnym razem uważać z kim pracują, by nie było już żadnych niedociągnięć.

Kiedy winda się otworzyła, zauważył, jak  wychodził z niej Ron Weasley. Obdarzyli się lekceważącymi spojrzeniami. Draco stanął w pustej windzie i nacisną na guzik, który doprowadzi go do jego firmy. Mógł teraz przypuszczać, że Rudzielec poszedł od razu do Pottera, aby ten mu opowiedział relacje z jego wizyty. Zaśmiał się z tego. Cieszył się, że jedzie sam i mógł sobie pozwolić na atak śmiechu.

Gdy wszedł do swojego gabinetu, usiadł od razu na fotel, aby ogarnąć trochę myśli, zanim pójdzie do sali głównej, w której odbywały się wszystkie dyskusje. Musiał ochłonąć po spotkaniu z Potterem, by być w pełni gotowy do dalszej pracy.

~*~

Kiedy teleportował się tuż przed domem, była dość późna pora. Gwiazdy i sierp księżyca mocno świeciły nad ich domem. Draco błagał w duchu, żeby jego żona już spała. Wszedł do środka, kierując się do sypialni. Marzył o śnie. Chciał zakończyć ten dzień, aby rozpocząć nowy, bez żadnych przesłuchań.

Zauważył, że Astoria leży w łóżku. Odetchnął z ulgą, widząc jej zamknięte powieki. Szedł cicho w stronę do łóżka, aby jej nie obudzić. Zdejmował powoli swoje ubrania, kładąc je na krześle.

- Jeśli myślisz, że śpię, to się mylisz – usłyszał ją, gdy tylko położył swoje spodnie na meblu. Spojrzał na nią. Siedziała na posłaniu, bacznie mu się przyglądając.

Wgramolił się do kołdrę, nie wiedząc, co teraz począć. Tak bardzo pragnął uniknąć tej rozmowy, chciał iść spać. A może jednak nie? Może w tej właśnie chwili potrzebował swojej żony. Przybliżył się do swojej małżonki, po czym złożył na niej ustach pocałunek. Wsunął ręce pod atłasową pościel, aby dotknąć jej tali.

- Draco, proszę, przestań – westchnęła, kiedy zaczął całować szyję czarnowłosej. – Tak nie odwrócisz mojej uwagi.

Odsunął się od niej, gdy zauważył brak zainteresowania Astorii. Nie ustępowała. Musiał powiedzieć jej o wszystkim. Westchnął ze zrezygnowaniem. Wziął głęboki oddech i zaczął opowiadać swojej żonie o całym przesłuchaniu.

~~*~~

Miałam rozdział dać w październiku, lecz boję się, że mój komputer znowu będzie miał jakieś zawiasy i ponownie mi się nie włączy. Wydaje mi się, że to ze starości, bo miewa krótkie fale zapomnienia. Nie mogę się już doczekać, kiedy kupie sobie wreszcie tego laptopa, a ten wywalę na śmietnik. Przepraszam więc, że nie jestem u Was regularnie na blogach. Wszystko sobie nadrobię, obiecuję.

Rozdział z dedykacją dla Jeanelle :*

Całuję, Dusia.