Bonus: Dafne Dave, część 2

Wielki głos zadecydował (bynajmniej nie mój), że pojawi się Bonus, więc oto jest.

Chcę go zadedykować wszystkim czytelnikom:*

„Zajrzyj w głąb swojej duszy, zamiast zagłębiać się w przeszłość.

Wszechświat przechodzi wiele zmian i jest obciążony przeszłością.

Każdą z tych zmian określamy mianem życia.”

- Paulo Coelho

Życie toczyło się dalej, a moje samopoczucie powoli wracało do normy, choć ból i przeraźliwy strach wciąż pozostały. Bałam się ruszać w miejsca. Zamknęłam się w sobie, przez co moje relacje z Evanem znacznie się pogorszyły.           
Przeze mnie miał kłopoty. I to poważne. Po tym, jak zabrali jego ojczyma do Świętego Munga, został aresztowany. Płakałam, gdy po niego przyszli. Chciałam za wszelką cenę zatrzymać go przy sobie. Violetta trzymała mnie mocno za ramiona, abym nie popełniła jakiegoś głupstwa. Była równie przerażona jak ja, kiedy aurorzy zabrali jej syna. Od tego momentu byłyśmy zdane tylko na siebie. Musiałyśmy czekać, aż zawiadomią nas, co będzie dalej z moim mężem.

Potem odbyło się przesłuchanie. Pamiętam tą rozprawę jakby odbywała się dzisiaj. Ból sparaliżował całe moje ciało. Na szczęście cały czas była przy mnie matka Evana, która trzymała mnie mocno za rękę oraz otaczała ramieniem, abym czasem nie zemdlała. Siedziałyśmy na drewnianej ławce, czekając, aż przez frontowe drzwi sali przesłuchań wejdzie mój mąż. Nie mogłam się już doczekać, kiedy go zobaczę. Chciałam go przytulić, powiedzieć mu, że czuję się winna. Nie wiedziałam już, czy to przez złe oświetlenie, czy przez łzy zbierające się pod moimi powiekami, ale czarodziejów, którzy siedzieli naprzeciw nas, widziałam tylko przez mgłę. Mimo wszystko potrafiłam dostrzec ich poważne twarze i eleganckie czarne szaty.  

Jeden ze strażników otworzył wreszcie drzwi. Do sali weszło dwóch innych, którzy prowadzili młodego mężczyznę o brązowych włosach. Miał na sobie białą koszulę, która była czymś poplamiona, oraz czarne spodnie. Nie mogłam uwierzyć, że to przed moimi oczami ukazał się Evan. Tydzień spędzony za kratkami sprawił, że nie poznałam własnego męża. Patrzyłam na niego ze smutkiem. Powstrzymywałam się przed uronieniem łez, które cisnęły mi się do oczu. Evan spojrzał na mnie, a w jego oczach ujrzałam ból. Poruszył lekko wargami, szepcząc, że mnie kocha. Zrobiłam dokładnie to samo. Strażnicy posadzili Evana na krześle, a po chwili zorientowałam się, że był przypięty łańcuchami na nadgarstkach. W końcu uroniłam łzę. Nie mogłam znieść faktu, że uważają mojego męża za zbrodniarza. Przecież mnie bronił! Każdy zachowałby się tak na jego miejscu. 

Minister Magii nareszcie zaczął rozprawę, stukając młotkiem o blat.

- Zebraliśmy się tu wszyscy, aby zakończyć sprawę dotyczącą oskarżonego Evana Dave’a, który użył wielokrotnego zaklęcia Cruciatus na niejakiego Marcuisa Clousera. Czy mamy rację, panie Dave? Użył pan tego zaklęcia? – zwrócił się do mojego męża.

- Tak – odpowiedział spokojnie. – W pełni sobie na to zasłużył. 

Na sali zapanował ogrom niezadowolenia podsekretarzy. Kingsley Shacklebolt użył ponownie młotka, aby wszystkich uciszyć.

- Czy zdaje pan sobie sprawę, że taka odpowiedź może spowodować, że trafi pan do Azkabanu? – zapytał go twardym tonem minister.

- To nie ja jestem tu winny. – Mój mąż ciągle mówił spokojnym tonem. – Pan także by to uczynił, gdyby ktoś skrzywdził pańską żonę. Jeśli wsadzicie mnie do Azkabanu, będzie to oznaczało, że dla was nie liczą się ludzkie uczucia. Ból, jaki zadał mój ojczym mojej żonie, jest niewybaczalny. To on powinien tu siedzieć, nie ja. Bardzo mi przykro, że uważa mnie pan za tego złego. Zrobiłem to, ponieważ kocham swoją żonę i nie pozwolę, aby ten łajdak ponownie się do niej zbliżył. 

- Zapewniam pana, że tak nie będzie – rzekł Shacklebolt. – Leży w Świętym Mungu, a uzdrowiciele twierdzą, że jest w śpiączce.  

- Nie sądziłem, że doprowadzę go do takiego stanu. Działałem w złości i gniewie. Gdy zobaczyłem, że moja żona leży zapłakana… Do tego jego parszywy śmiech… – Jego głos się urwał. Evan podjął próbę opanowania się, zaciskając dłonie w pięść. Z moich oczu znów popłynęły łzy. Nie mogłam dłużej tego znieść.

- Proszę, wypuście go! – powiedziałam to na tyle głośno, że wszystkie twarze spoglądały teraz na mnie. Pod wpływem emocji wstałam z miejsca. – Nie każcie go za to, że starał się mnie bronić – dodałam. Nie mogłam już opanować moich łez, które spływały mi po policzkach. Violetta otoczyła mnie ramieniem i usiadłyśmy z powrotem na miejsce.

- Czy jest pani w stanie przekazać nam swoją wersję wydarzeń z tamtego dnia? – zwrócił się jeden z podsekretarzy, bo usłyszałam inny ton głosu. 

- Jak pan może zadawać jej takie pytanie?! – odezwała się matka Evana. Jej głos trochę się załamywał, ale mimo wszystko biło od niej wściekłością. – Nie widzi pan, że moja synowa cierpi?! Skrzywdził ją bydlak, który krzywdził także i mnie! A do tego zamknęliście mojego syna! I to za co?  Za to, że bronił naszej rodziny! Nikt nie widział, jaki był Marcuis! Wszyscy uważali go za dżentelmena, uczciwego biznesmena, dobrego człowieka. To wszystko jest bujdą! Codziennie zmagaliśmy się z tym potworem! A to, co zrobił Dafne, to… Nawet pan sobie tego nie wyobraża, co teraz ta kobieta czuje! Także proszę, aby pan nie zadawał takich pytań!

Na sali zapanowała cisza. Violetta usiadła z powrotem na swoim miejscu, biorąc mnie za rękę. Czułam, że drżała. Byłam jej wdzięczna za to, co powiedziała, lecz doskonale zdawałam sobie sprawę z tego, że aby Marcuis trafił do Azkabanu, gdy tylko się przebudzi, muszę powiedzieć cała prawdę. Wiedziałam w końcu, że mężczyzna nie stracił zmysłów, tylko zapadł w śpiączkę, z której w każdej chwili mógł się ocknąć.

- Rozumiem, że to jest trudne – starał się usprawiedliwiać podsekretarz. Uniosłam głowę, aby na niego spojrzeć. Był to młody mężczyzna o czarnych, bujnych włosach. W jego niebieskich oczach zobaczyłam spokój. – Ale kiedy pani Dafne Dave odważy się nam wszystko opowiedzieć, sprawa pani syna zmieni swój bieg, a my rozpoczniemy postępowanie karne przeciwko Marcuisowi Clouserowi tuż po tym, jak odzyska świadomość.  

- Zrobię to – odezwałam się momentalnie. Byłam pewna, że chcę złożyć zeznania.

- Kochanie, nie musisz tego robić – usłyszałam odpowiedź Evana.

- Ale chcę – powiedziałam, spoglądając na niego. – Nie mogę pozwolić na to, abyś siedział w Azkabanie. Nie zniosłabym tego. 

I opowiedziałam wszystko. O całym zajściu, jakie miało miejsce w naszym domu. Było mi trudno wracać do tych wspomnień, pragnęłam, aby jak najszybciej wymazać z pamięci te straszne chwile. Nie chciałam jednak, by Evan został skazany. Gdy już przekazałam sądowi swoje zeznanie, na sali ponownie zapanowała cisza. 

- Teraz musimy więc podjąć decyzję – odezwał się po chwili Minister. – Kto jest za tym, aby skazać Evana Dave’a na trzy lata pobytu w Azkabanie? – Nikt nie podniósł ręki. Czyli jednak istnieje jeszcze sprawiedliwość. – Kto jest za tym, aby oskarżony poniósł  karę dwóch tysięcy galeonów za użycie niewybaczalnego zaklęcia? – Wszyscy podnieśli ręce w górę. – Tak więc, panie Dave, za użycie zaklęcia Cruciatusa, poniósł pan karę dwóch tysięcy galeonów, unikając przy tym Azkabanu. Po przebudzeniu Marcuisa Clousera rozpoczniemy sprawę, oskarżając pana Clousera za znęcanie fizyczne oraz gwałt. Sprawa ta będzie nadzorowana w Departamencie Przestrzegania Praw Czarodziejów. A tym samym, zamykam sprawę Evana Dave’a. – Walnął młotkiem o blat, po czym wziął akta i wyszedł z pomieszczenia. 

Strażnicy uwolnili mojego męża. Wraz z jego matką podeszłyśmy i przytuliliśmy się obie do Evana. Kiedy nasza trójka wychodziła już z sali, moi rodzice od razu zareagowali, podchodząc do nas. Bardzo ucieszyli się, że skończyło się tylko na każe pieniężnej.   
  

~*~

Po całym tym zajściu, mogliśmy żyć dalej. Lecz co to było za życie, kiedy ja nie pozwalałam już nikomu się do mnie zbliżyć? Odtrącałam matkę, która chciała mi pomóc. Odtrącałam siostrę, która pisała do mnie listy, a ja ciągle odpisywałam jej, że ze mną wszystko dobrze. Odtrącałam Evana.   

To bolało mnie najmocniej. Widziałam, jak walczył sam ze sobą, nie wiedział, jak się ma względem mnie zachowywać. Chciał się mną opiekować, troszczyć się o mnie, abym wymazała z pamięci te nieprzyjemne chwile. A ja go ignorowałam. Zamknęłam cały mój świat przed innymi i nie pozwalałam nikomu do niego wejść. Płakałam dniami i nocami. Nie wychodziłam z łóżka. Nie chciałam jeść ani pić. Byłam zmęczona tym wszystkim. Ciągle miałam w pamięci obrazy strasznego koszmaru, który przeżyłam.   

Musiałam jednak wziąć się w garść i z dnia na dzień poprawiało mi się. Robiłam to tylko i wyłącznie dla swojego męża, ponieważ widziałam, jaki jest przygnębiony. Jak walczył z tym, że w jego życiu nie było już żony. Przeszłość musiała zniknąć, aby iść dalej. Zaczęłam powoli normalnie funkcjonować. Schodziłam na posiłki, wychodziłam na spacery, a co najważniejsze, pozwoliłam sobie pomóc i zaczęłam rozmawiać z domownikami. 

- Przepraszam – powiedziałam do Evana, kiedy pewnego razu zobaczyłam go na ławce. Siedział na tarasie, więc zajęłam miejsce obok niego i przytuliłam się. – Wybaczysz mi moje zachowanie?

Mój mąż milczał. Tulił mnie mocno i gładził dłońmi moje włosy. Całował lekko w czoło oraz kołysał. Poczułam, że tym sposobem Evan przyjmuje moje przeprosiny. 

- Nie masz za co mnie przepraszać, Dafne – powiedział po chwili. – To ja powinienem cię przeprosić. Zachowywałem się nie tak, jak powinienem. Rozumiem, że jest ci z tym ciężko. 

- Chcę normalnie żyć, ale sama nie dam rady się pozbierać – oznajmiłam mu. 

- Wszystko będzie dobrze – odparł spokojnie. – Jakoś sobie poradzimy.

Minęło wiele dni, odkąd zdałam sobie sprawę, jak bardzo potrzebowałam wsparcia Evana. On był tak dobry i troskliwy, że czasem zastanawiałam się, czy zasługuję na jego miłość. Kochałam go, więc robiłam wszystko, aby nasze małżeństwo znalazło w końcu właściwą ścieżkę życia. Przeszłość znikała i zastanawiałam się już tylko nad naszą przyszłością. To ona była najważniejsza. 

Jednak nie potrafiłam przeskoczyć jednaj rzeczy. Nie byłam w stanie o tym opowiedzieć Astorii. Usłyszałam od rodziców, że postanawiają za niedługo wydać ją za mąż. Bałam się, że kiedy znów zobaczę siostrę, nie będę umiała spojrzeć jej w oczy. Byłyśmy przecież tak zżyte. Astoria pewnie od razu domyśli się, że ze mną jest coś nie tak. Wiedziałam, że kiedyś muszę jej o tym wszystkim powiedzieć. Lecz na pewno nie teraz. Nie w liście. Musiałam jej to opowiedzieć osobiście. 

~*~

Pewnego dnia leżałam sama w łóżku, próbując zasnąć. Bardzo się niepokoiłam, że mojego męża tak długo nie było. Na zegarze dochodziła już dziesiąta, a Evan nie przychodził. Tak bardzo chciałam się do niego przytulić. Poczuć w końcu jego zapach. Brakowało mi go tak bardzo, że aż cierpiałam. Wiedziałam dobrze, że nasze pożycie małżeńskie wisiało na włosku. Tak bardzo bałam się dotyku. Nawet tak dobrze znanego. Musiałam jednak być twarda. Musiałam się dowiedzieć, czy moje wnętrze dalej funkcjonuje. Że wszystko z nim w porządku.    

Wkrótce usłyszałam otwierające się drzwi. Evan wszedł do środka po cichu, aby mnie nie obudzić. Było ciemno, więc pewnie sądził, że dawno już śpię. Podszedł do łóżka oraz delikatnie na nim usiadł. Zdjął z siebie codzienne ubranie, po czym położył się obok mnie. Był do mnie odwrócony, więc położyłam swoją dłoń na jego ramieniu. Od razu zareagował i odwrócił się do mnie, aby na mnie spojrzeć. Uśmiechnął się lekko.

- Myślałem, że już spisz – odezwał się.  – Nie umiesz zasnąć?

- Czekałam na ciebie – oznajmiłam mu.

Przybliżyłam się do niego, abym mogła go pocałować. Był nieco zdezorientowany, kiedy nasz pocałunek stawał się coraz głębszy oraz jak moje dłonie lekko masowały jego tors.

- Na pewno tego chcesz? – spytał mnie, odgarniając moje czarne kosmyki włosów za ucho.

- Tak – odparłam, kiwając głową.

Uśmiechnął się lekko i pocałował mnie ponownie. Opadłam lekko na poduszki, gdzie Evan objął mnie i z całą zachłannością poddaliśmy się pocałunkowi. Był tak delikatny w tym co robił. Wiedział dokładnie, że to dla mnie będzie bardzo trudne. Starał się, aby poczuła jego troskę oraz miłość. Że przy nim mogę czuć się bezpieczna.

Delikatnie pieścił całe moje ciało. Poczułam wreszcie ten przyjemny dreszcz, tak dobrze mi znany. Oddychałam głęboko z każdym jego muśnięciem warg na mojej skórze. Byłam jednak trochę spięta, wiedząc, że teraz był najtrudniejszy moment. Kiedy ja i Evan byliśmy nadzy, będąc tak blisko siebie, zamknęłam oczy, bo przypomniały mi się te straszne wydarzenia.  Dlaczego musiało to być takie trudne?

- Dafne, spójrz na mnie – szepnął do mojego ucha, a ja powoli otworzyłam powieki. – To ja. Twój mąż, Evan. Nie bój się.

Spojrzałam na niego i uśmiechnęłam się. Nie zamknęłam już oczu, tylko uważnie mu się przyglądałam. Jego brązowe tęczówki patrzyły na moje niebieskie. Nie bałam się już. Ufałam mu bezgranicznie.

Na początku lekko wzdrygnęłam, gdy poczułam go w sobie. Nie traciłam jednak przez cały ten czas kontaktu wzrokowego. Patrzył na mnie z wielką czułością i całował ukradkiem moje usta. Byłam taka szczęśliwa, kiedy mogłam poczuć ten przyjemny dreszcz, który zawładnął całym moim ciałem. Oddychaliśmy oboje ciężko, uśmiechając się lekko do siebie.

Nie sądziłam, że właśnie tej pamiętnej nocy poczęło się nasze dziecko. Dziecko, które zaczęło istnieć. Rozwijać się pod moim sercem. Czy to nie cudowne, że życie może być takie łaskawe?       

~~*~~

Mam jeszcze trzeci Bonus, lecz już nie będzie on dotyczył Dafne. To była druga i ostatnia część o siostrze Astorii.

Nie mogę w to uwierzyć, że właśnie minął rok, jak prowadzę tego bloga. Nie sądziłam, że dotrwam tak daleko. Mogę jedynie Wam, drodzy czytelnicy, podziękować za to, że jesteście ze mną:* Za Waszą obecność:*  Dziękuję, dziękuję :*:*