Rozdział 8 „Spokój”

„Miłość może i nie wprawia świata w ruch, ale muszę przyznać, że nadaje temu ruchowi sens”.

— Sean Connery.

Cóż za prześliczny dzień. Nieco mniej wilgoci w powietrzu, niebo intensywne lazurowe nad całkowicie spokojnym lustrem drzew i jeziora. Miło było patrzeć na to, jak roślinność budzi się do życia. Krajobraz wokół był przepełniony mocną zielenią.

            Korzystając więc z tak przecudownego, słonecznego dnia, postanowiłam troszeczkę się poopalać. Wzięłam ręcznik, okulary przeciwsłoneczne, butelkę z wodą i nałożyłam na siebie dwuczęściowy niebieski kostium kąpielowy.

            Potrzebowałam tego. Spokoju. Chciałam uspokoić swego ducha w środku, aby nie kotłował się z nerwów i stresów. A pewnie domyślacie się, dlaczego.

            Od tamtego razu kiedy się pokłóciliśmy z Draconem, nie odzywaliśmy się do siebie. Ale  muszę przyznać, że z dnia na dzień sytuacja poprawiała się, mianowicie, zaczęliśmy nieco rozmawiać, używając takich słów jak: „Cześć”, „ Dobranoc”. Potem zaś było lepiej, bo mogliśmy już używać pełnych zdań pytających takich jak: „Jak się czujesz?” , „Jak ci minął dzień?”

            Wolałam omijać temat jego pracy. Wiem, że coś było nie tak. Aż do teraz. Draco zawsze chodził struty i przygnębiony. Coś go gryzło, to na pewno. Tyle pytań mi się nasuwa na usta. Jednak, jeśli on nie chce, abym się tym interesowała, to dam mu z tym święty spokój. Może któregoś dnia mój mąż ośmieli się i powie mi co go tak niepokoi.

            Niestety przez tą naszą kłótnie, myśli o dziecko poszły na dalszy plan. Szlag by to trafił. Marzę o dziecku, chce je mieć, a jednak odpycham Dracona od siebie. Nie wiedziałam już, czy mu to wybaczyć, że mnie uderzył? Zapomnieć o jego furii i o tym, że poczułam ból na swym policzku? Co wy byście zrobili? Wybaczylibyście? 

            Teraz już wiem, że Narcyza będzie niezadowolona, jeśli powiem jej wreszcie o naszej sprzeczce. Nie miałam jak powiedzieć wcześniej, bo wyjechała ze swym mężem na Wyspy Kanaryjskie świętować swoją rocznicę ślubu (nie wiem jak wy, ale ja na przykład nie wyobrażam sobie swoim teściów zadowolonych, opalonych i ubranych w stroje kąpielowe). Przyjechała wczoraj i napisała, że dziś mnie odwiedzi.

            A propo listów. Zapomniałam wspomnieć, że napisała do mnie Sonia. Przyjedzie do mnie jutro o dwunastej ze swoimi nowymi wiadomościami. Już nie mogę się doczekać pogaduchów z nią. I wreszcie ją zobaczę.

            Gdy zobaczyłam na swej skórze lekkie opalenie, postanowiłam wrócić do domu. Czekała już tam na mnie uradowana Narcyza. Kipiała aż pełnym optymizmem. Twarz miała opaloną, a ubrana była w zieloną zwiewną sukienkę. Jak na swój wiek, tętniła pełnią życia.

            - Witaj kochana – rzekła, tuląc mnie do siebie.

- Dzień dobry, mamo.

- Widzę, że i ty nie marnujesz upalnego dnia.

- Tak – uśmiechnęłam się szeroko, poprawiając trochę górę kostiumu.

- Jesteś taka piękna i szczuplutka.

- Oj tam – powiedziałam speszona.

- Nie dyskutuj ze mną. Taka jest prawda. Na pewno, gdy zajdziesz w ciążę, twoja figura nie zniknie. Jestem tego pewna.

Nie odpowiedziałam jej. Jedynie co mogłam zrobić to uśmiechnąć się. Ja to jestem ciekawa, jaką minę zrobi, kiedy powiem jej o naszych problemach. Nie wiem, czy będzie po mojej stronie? Czy też będzie bronić swego syna?

Musiałam się w końcu komuś wygadać. Mojej mamie jedynie wysłałam tylko list, ponieważ teraz ciągle siedzi u Dafne, dbając o nią. Jakby nie mówić, za nie długo mija termin jej porodu. W każdej chwili może poczuć skurcze.

Z Sonią widzę się jutro, więc pozostaje mi jedynie matka Dracona. Przed ślubem mi powiedziała, że jak coś będzie mnie gryzło, mogę śmiało liczyć na jej pomoc.

Tak więc, poprosiłam naszą służbę o zrobienie dwóch kaw i poszłam na górę się ubrać. Dołączyłam potem do swej teściowej, która siedziała na kanapie w naszym  głównym salonie gościnnym.

Rozmowę zaczęła Narcyza. Opowiadała mi jak to świetnie bawiła się z Lucjuszem na wakacjach. Wierzcie mi, nie chcielibyście być na moim miejscu. Jednak musiałam mieć kamienną twarz. Trochę mi było z tym głupio, ale kto by chciał tego słuchać.

Kiedy skończyła opowiadać swoje wrażenia na ponownym miesiącu miodowym, kazała mi opowiadać co u nas słychać i oczywiście jakby to nie było inaczej, jak idą postępy w sprawie dziecka.

- Mówiła mi mama na przyjęciu zaręczynowym, że… jeśli będę mieć jakikolwiek kłopot… mogę na mamę liczyć.

- Oczywiście – rzekła nieco zdziwiona. – Coś się stało?

- Tak…

Opowiedziałam Narcyzie o tym co się stało między mną a Draconem. Okazało się jednak, że bardzo dobrze to przyjęła.

- … i co mam zrobić? Wybaczyć mu i zapomnieć?

- Astorio, na twoim miejscu postąpiłabym tak jak ty. Nie przypuszczałam, że mój syn jest do tego zdolny.

- Ja tak samo. Nie chcę się kłócić. Chciałam jedynie dowiedzieć się, co takiego się stało. To chyba należy do moich obowiązków, jako żonę. Wspierać go, kiedy jest źle. Przysięgliśmy to sobie.

- Masz całkowitą rację. Musisz jednak być cierpliwa. Na pewno Draco za tęskni za tobą i powie ci co się stało. Gwarantuję ci, że tak będzie.

- Mam taką nadzieje, bo… pragnę mieć w końcu to dziecko.

- Kochana, nie musisz się tym martwić  – pocieszyła mnie. – Na wszystko znajdzie się czas.

Uspokoiła mnie. Narcyza ma rację. Nie będę się już tym zamartwiać. Prędzej czy później Draco powie mi jaka była przyczyna jego furii.

~~*~~

Po wyjściu Narcyzy poszłam na taras balkonowy, aby nacieszyć się widokiem pięknego krajobrazu, który otaczał mnie w około oraz skończyć książkę, którą niegdyś zaczęłam czytać.

Przeczytałam zaledwie parę stron, jak usłyszałam teleportację i dyszenie Dracona. Natychmiast weszłam do środka.

Przeraziłam się. Zobaczyłam jak mój mąż chwieje się na nogach, a z jego lewego ramienia tryskała krew. Tak samo jak z łuku brwiowego i okolicach ust. Podbiegłam do niego i bez żadnych słów zaprowadziłam go do łóżka.

- Draco, co się stało? – na to pytanie chyba powinien mi odpowiedzieć.

- Wybuchła panika – wydyszał.

- Biłeś się?

- Tak - po mojej minie, Draco szybko jeszcze  dodał: - Ale to była wyższa konieczność.

            Już nie przejmowałam się jego słowami. Wyczarowałam miskę z wodą oraz przywołałam zaklęciem ręcznik. Widząc całe zakrwawione ramie, zaczęłam zdejmować mu koszulę. Trochę jąknął z bólu, kiedy próbowałam zdjąć materiał przez jego lewe ramię. Namoczyłam końcówkę ręcznika w wodzie i odmyłam go z krwi. Naprawiłam mu na twarzy rany za pomocą zaklęcia, lecz rana z ramienia była zbyt głęboka. Nie wiedziałam, co mogłam z nią zrobić.

- Co ci się stało w tą rękę?

- Jak się teleportowałem to… rozszczepiło mnie.

Przeraziłam się. Natychmiast przywołałam dyptam z naszej apteczki, który był w łazience.

- Trochę cię zapiecze – ostrzegłam go.

Polałam na jego ramię kilka kropel. Draco zasyczał i spojrzał na mnie.

- Nie chcesz się dowiedzieć, co się stało?

- No… po tym jak ostatnio cię o to spytałam, skończyło się niedobrze.

- Wiem…

Milczenie. Przerwał je, po pewnym czasie.

- Mogę ci o tym opowiedzieć?

Zaskoczyło mnie to, ale także zadowoliło.

- Jeśli chcesz.

Wreszcie się otworzył. Opowiadał mi o wszystkim, a ja w tym czasie opatrywałam jego ramię.

- To się stało tego dnia, w którym byłem w wielkiej furii. W pracy mieliśmy takiego pracownika, Denis Shammer. Zajmował się naszymi finansami. Ufaliśmy mu, ale on okazał się zdrajcą, kanciarzem. Zabrał nam większość pieniędzy, na które ciężko pracowaliśmy. Ojciec, gdy tylko wrócił z urlopu i dowiedział się o tym, wściekł się. Evan zaproponował nam, abyśmy powiadomili aurorów, lecz ojciec odmówił, chcąc to sam załatwić. Nie widzieliśmy Denisa, ale widzieliśmy jak nasze akcje słabną. Dokładnie wiedzieliśmy, że to jego sprawka. No i dzisiaj…

- Pojawił się – dokończyłam.

- Tak. Przyszedł ze swoimi ludźmi do Ministerstwa i zaczęli nas atakować.

- Jak to się skończyło?

- Pojawili się aurorzy na czele z… - urwał.

Na początku nie wiedziałam czemu przerwał swoją wypowiedź, lecz po chwili dotarło do mnie o kogo chodzi.

- Na czele z Potterem.

- Tak.

- I co było dalej? – zapytałam, a ja w tej chwili za pomocą zaklęcia, zabandażowałam mu jego lewe ramię.

- Gdy Shammer zobaczył aurorów, wziął mnie za ramię i teleportował gdzieś na odludzie.

- Dlaczego akurat ciebie?

- Byłem blisko niego. Chciałem go dopaść i dorwał mnie. Kiedy się teleportowaliśmy, uderzył mnie tu – pokazał mi miejsce obok oka, gdzie przed paroma minutami był siniec, lecz go już zlikwidowałam. - Pojedynkowaliśmy się, a po pewnym czasie, udało mi się teleportować tutaj.

- Czemu tutaj? Mogłeś się teleportować do Ministerstwa i byś powiadomił aurorów co się stało.

- Astorio, to trwało z sekundy na sekundy. Ja po prostu pomyślałem o… domu i teleportowałem się.

- Rozumiem.

Zamilkliśmy. Opatrzyłam jeszcze jego rany, a Draco spoglądał na mnie z wielką uwagą.

- Co mi się tak przyglądasz?

- Ja… po prostu… ach… tak się o mnie troszczysz.

- Jestem twoją żoną. To należy do moich obowiązków. Troszczyć się w chorobie i zdrowiu. Przysięgliśmy to sobie.

- Dziękuję ci i wybacz mi proszę te ciche dni.

Patrzyłam na niego uważnie w skupieniu. Poczułam w głębi, że jego oczy nie kłamią. Były pełne żalu i strachu.

Zobaczyłam, że na lewym rękawie mojej białej bluzki była plamka krwi mego męża. Dotknęłam tego, lecz czerwona maź zastygła.

Mogłam ją usunąć jednym prostym zaklęciem, lecz moje ręce nie wzięły różdżki z komody, tylko zaczęły rozpinać guziki. Ściągnęłam ją z ramion i położyłam na krześle. Zrobiłam to tak samo z moją czarną spódnicą. Wślizgnęłam się pod posłanie w samej bieliźnie i ułożyłam się wygodnie na biodrach mego męża, obejmując go swymi nogami.

- Astorio, co ty… - nie dokończył, bo palcem dotknęłam jego warg.

- Cii… nic nie mów – westchnęłam do jego ucha.

Spojrzałam na niego oczami pełnymi pożądania i tęsknoty za jego dotykiem. Zapomniałam o naszej kłótni. Zapomniałam o wydarzeniach, które miały miejsce przed kilku minutach. Liczył się teraz tylko on.

Musnęłam lekko ustami jego wargi, a potem przeszłam na jego szyję. Jak to miło usłyszeć cichy jęk zadowolenia mężczyzny.

- Draco, całuj mnie – szepnęłam w jego ucho.

Gdy tylko spojrzałam na niego, przywarł do mnie i pocałował mnie gwałtownie, ale i namiętnie. Jak ja to uwielbiałam. Jego ręce pieściły moją skórę, a ja cała drżałam. Oboje byliśmy spragnieni naszych ciał. Oboje chcieliśmy napawać się naszą bliskością. Objęłam go mocno, poddając się rozkoszy.

~~*~~

Po paru minutach odwróciłam się do swojego męża, opierając się na prawym łokciu.

- Draco – szepnęłam.

- Tak – odwrócił głowę w moją stronę, a ja położyłam rękę na jego nagim torsie.

- Jestem twoją żoną i… chyba się w tobie zakochałam.

- Chyba? – zapytał, opierając się także na łokciu, aby być naprzeciw mnie.

No właśnie. To słowo „chyba” było nie potrzebne wypowiedziane w moich ustach. Kochałam go i byłam tego pewna. Więc, po co powiedziałam to „chyba”?

Moja matka miała rację. Odnalazłam tą miłość. Tak bardzo byłam przeciwna temu związkowi, że teraz jest mi naprawdę głupio. Kochałam mego męża, mimo tego, że to był związek przymusowy.

- Bez „chyba”. Na pewno.

- Naprawdę?

- Tak.

Uśmiechnął się do mnie i ręką pogłaskał mój policzek.

- Kocham cię – powiedziałam szczerze, ujmując jego rękę i delikatnie ją pocałowałam.

Draco milczał. Ciągle się uśmiechał i głaskał mój policzek. Zbliżył się i pocałował mnie lekko w usta.

- I wyżej Astorio – szepnął mi do ucha.

Zaskoczyło mnie to. Ja mówię, że go kocham, a on mi odpowiada „I wyżej”. Co to w ogóle ma znaczyć?

- Draco, co to… - urwałam, bo mój mąż położył mi palce na ustach.

Pocałował mnie jeszcze raz, lecz tym razem dłużej. Pod jego wpływem opadłam na poduszki.

- Dobranoc – powiedział i położył się na plecach, zamykając oczy.

~~*~~

Obudziło mnie jakieś mrowienie w okolicach karku. Zdałam sobie z tego sprawę, że to jest ręka Dracona. Uśmiechnęłam się. Po raz pierwszy odkąd zostaliśmy małżeństwem obudziłam się, a w łóżko nie byłam sama.  Delikatnie pogłaskałam jego ramię. Oparłam się na łokciach, przewracając się na brzuch. Draco miał zamknięte oczy. Czy aby jeszcze spał? Wszystko wskazywało na to, że jednak tak.  

Schyliłam się, aby pocałować jego rękę, a potem coraz wyżej, docierając do jego ramienia, które miał zabandażowane. Draco już nie spał. Jego szare oczy spoglądały teraz na mnie. Zbliżyłam się, by go muc pocałować. Uśmiechnął się, a potem odgarnął moje włosy do tyłu. Pocałował moje ramię, szyję, kończąc na mych ustach.

- Jak to miło obudzić się obok męża.

Wtuliłam się w jego ramiona, a Draco gładził moje włosy i całował ukradkiem me czoło.

- Jak ręka? – zapytałam.

- Dobrze – odpowiedział. – Nie boli już. Dzięki tobie.

- Czemu nie idziesz do pracy? Boisz się?

- Nie, nie boję. Muszę iść, aby to wszystko załatwić.

- To dobrze, ale… zwykle ciebie nie ma o tej porze.

- Wiem. Chciałem trochę poleniuchować z tobą, chociaż do tej pierwszej.

Zerknęłam na zegarek. Była już dwunasta. Godzina leżenia z ukochanym mężczyzną. Czegoż można więcej.

Ale chwila. O czymś zapomniałam mu wspomnieć. Niech to szlak.

- Draco, chyba nie będziemy mogli już leżeć.

- A to dlaczego?

Moja odpowiedź już się wyjaśniła. Do naszej sypialni wparowała Sonia. I to bez pukania. Nie zauważyła nas od razu. Była czymś podenerwowana.

- Niech to szlak Astorio. Jakiś mugol upaprał mi bluzkę. Nie mogłam użyć zaklęcia, bo było mnóstwo ludzi. Leciałam pół miasta z brudną koszulą, żeby wreszcie… - urwała. Zauważyła nas i się przeraziła. – O kurdę, przepraszam – zawołała przerażona. Pędem schowała się do garderoby. Po chwili jednak, uchyliła lekko drzwi. – Miło mi, Sonia jestem.

- Draco – rzekł. – Mi także miło.

- Przepraszam, że tak wyszło – szepnęłam. – Zapomniałam ci powiedzieć, że Sonia przychodzi.

- Nic się nie stało. Ja może lepiej pójdę do tej pracy.

Draco wyszedł z łóżka i pospiesznie zaczął się ubrać. Podszedł do mnie, aby jeszcze mnie pocałować na pożegnanie.

- Do widzenia, Soniu – rzekł Draco do drzwi garderoby.

- Do widzenia – usłyszeliśmy jej głos.

- To miłego dnia życzę – rzekł na koniec i wyszedł z pokoju.

Sonia wyszła wreszcie z garderoby z bardzo przepraszającą miną. Ja jedynie się uśmiechałam. No to się zapowiada cudowny dzień.

~~*~~