Rozdział 7 „Złość”

„Pamiętaj, że wszystko, co uczynisz w życiu, zostawi jakiś ślad. Dlatego miej świadomość tego, co robisz.”

— Paulo Coelho.

Pewnie macie czasem takie odczucia, jak to czas stoi w miejscu, a chciałoby się go przyspieszyć. Lecz i jest na odwrót. Czas leci, a chcecie go zatrzymać. Dziwne jest to zjawisko. Nie uważacie?  Ja jednak w ostatnich chwilach czuje to drugie odczucie.  

No bo… kto by pomyślał, że jest już marzec, a nie dawno miałam wrażenie jak siedzimy z rodziną przy świątecznym stole. No i Dafne za niedługo będzie rodzić. Jeszcze dwa miesiące i mały pojawi się na świecie. Odwiedzałam moją siostrę wraz z mamą, bo ona nie mogła zbytnio chodzić. Co jak co, ale brzuch miała bardzo wielki. Byłyśmy w sypialni siostry i utrzymywaliśmy jej towarzystwo.

A jak Dafne odczuwa to, że za dwa miesiące będzie rodzić?

Jest przerażona i panikuje. Boi się porodu. Mama ją rozumie i powtarza jej, aby się jednak tak nie denerwowała.

- Może i pierwszy poród jest bardzo bolesny – mówiła jej – lecz kiedy będziesz trzymać tego szkraba w rękach, o bólu już tak nie będziesz myślała.

Dafne się uspakajała trochę tym. Nawet ja. Przecież i mnie będzie czekał pierwszy poród. Ale nie myślcie, że jestem teraz w ciąży. Nie, nie. Niestety nie.

Próbujemy to fakt, ale jakoś nie czuję się osłabiona, czy też by mi się zbierało na wymioty. Trochę to mnie jednak smuciło. Chcę bardzo zajść w ciąże, a tu nie mogę. Naprawdę już nie rozumiem tego zegara biologicznego.

Niestety w dzisiejszym dniu zostałam sama w domu wraz ze służbą.  Rodzice wyjechali do Francji, aby odwiedzić starą ciotkę Florence (siostra babci od strony taty). Nie lubiłam do niej jeździć. O wszystko mogła was się doczepić. To, że masz za duży dekolt, że źle zachowujesz się przy stole. No normalnie czysta zrzęda. To, to jest nic. Gorzej jest, kiedy odwiedzała nas z wizytą. Pięć minut nie minęło, a już skrytykowała nas i cały dom w paru zdaniach.

Rozśmieszyła mnie kiedyś opowieść mamy związane właśnie z ciotką, kiedy to jeszcze nie byłyśmy z Dafne na świecie. Wyszła na balkon, aby podlać kwiaty, a tu nagle widzi ciotkę prowadzoną przez mego ojca. Kiedy to zobaczyła… głośno krzyknęła z przerażenia, puszczając konewkę z wodą. Oczywiście ciotka to zobaczyła i usłyszała. Tata jednak uratował sytuację, mówiąc: „To tak z radości, długo cioci nie widziała”. Przypominając sobie to, od razu robi mi się przyjemnie na sercu*.

Wiadomość o tym, że muszą do niej jechać, mama się niespecjalnie ucieszyła. Lecz co mogła zrobić, kiedy ciotka tak bardzo prosiła ich o przyjazd. Pewnie musiało coś się stać. Na pewno tak było. Pewnie znów czegoś się od kogoś dowiedziała o nas i znów będzie narzekać. No ale cóż… taki człowiek.

Do Dafne też nie mogłam przyjść, ponieważ miała wizytę kontrolną u uzdrowiciela, a potem mają przyjść do niej goście. Ponoć ma się przywłaszczyć do nich starszy brat Evana Ryan wraz ze swą małżonką Serafin. Ja to się zastanawiam, jak jego brat traktuję swoją żonę. Och… Astorio… O czym ty myślisz?... Nie możesz wszystkich podejrzewać. Tak, muszę zachować spokój. Nie myśleć w ogóle o tym.  To za bardzo głęboko tkwiło w mojej głowie.

Dobra, wracam do normalnego funkcjonowania.

Sonia i także mnie nie może odwiedzić, ani ja jej. A to z tego względu, że ma jakieś egzaminy w pracowni i nie może się urwać. Ma jednak znów przyjechać na parę dni do mnie. Och, jak ja bym była ucieszona, gdyby jednak znalazła pracę tutaj i by została.

Będąc na tarasie balkonowym, patrzyłam na śliczny krajobraz. Śniegu nie było już aż tak dużo. Jedynie na nielicznych gałęziach drzew, czy też trawie. Roślinność powoli w około kwitła, wypuszczając swoje młode owoce. Łabędzie, które pływały na jeziorze tuż obok naszego lasu, swobodnie teraz mogły mknąć po wodzie. Kawałki lodu już im nie przeszkadzały.

Wpadłam na pomysł, aby pójść nad jezioro i pokarmić te łabędzie. Wyczarowałam sobie bochenek chleba i poszłam w stronę jeziora. Mogłam powiedzieć, że nieco tu było stromo. Jeden niepohamowany ruch i skutki byłyby tragiczne.

Ostrożnie więc przechadzałam się po trawniku i zsuwałam się z lekkiego urwiska delikatnie, aby nie zlecieć.  Gdy wreszcie do nich dotarłam, ukucnęłam i ręką rozdrabniałam bochenek chleba. Ptaki to wyczuły, bo od razu do mnie podpłynęły. Było ich cztery. Dwóch dorosłych i dwóch młodych. Okruszki, które im dawałam, jadły z wielkim zapałem. Piękny widok.

Powoli zbierałam się, aby iść do domu. Przechadzałam się, podziwiając roślinność oraz wsłuchując się w piękny śpiew ptaków. Przez to, niefortunnie zsuwałam się w dół. Boże, aby tylko nie zlecieć!

Niestety. Urwisko to nie wytrzymało i leciałam w dół. Krzyczałam przerażona. Nie wiedziałam czego mam się chwycić. Żadnego drzewa obok. Przeklinałam w duchu, czemu akurat tutaj nie rośnie drzewo?

Spadłam do wody z hukiem. Próbowałam machać rękami, aby nie nabrać do ust wody. Szukałam gruntu pod nogami, lecz go nie znalazłam. Ale te jezioro głębokie. Bałam się, ponieważ nie umiałam pływać. Machanie rąk wcale nie pomagało.

Nie wiem czemu, ale zrezygnowałam. Nie miałam już siły. Moje kończyny w jednej chwili odmówiły mi posłuszeństwa. Zsuwałam się na dół. Traciłam powoli wokół mnie rzeczywistość. Obraz się rozmazał. Jedyne co udało mi się zobaczyć, to jakaś czarna plama, poruszająca się w wodzie…

~~*~~

Otwierając oczy, poczułam zimny dreszcz na całym ciele. Czując wodę w ustach, wyplułam ją na ziemie. Obok mnie jakimś cudem stał mój mąż. Jego twarz była przerażona, a zarazem spokojna. A więc to była ta czarna plama. Draco płynący mi na ratunek. Osunęłam się na ziemie. Czułam jak pulsuje moje ciało od zimna.

- Już zabieram cię do domu – odezwał się. – Tam się ogrzejesz.

Wziął mnie na ręce. Oplotłam rękami jego szyję, kładąc głowę na jego torsie. Trzymał mnie mocno i szybkim krokiem powędrowaliśmy do domu.

- Spokojnie, zajmę się nią – rzekł Draco, gdy tylko zobaczył zmartwioną minę lokaja.

Szybkim pędem zaprowadził nas do naszej sypialni. Ułożył mnie wygodnie na łóżku i sam na nim usiadł.

- Musisz się rozebrać – powiedział. – Musimy ogrzać nasze ciała.

- Draco – jęknęłam – a nie lepiej użyć zaklęcia.

Spojrzał na mnie z zaskoczoną miną, przerywając rozpinanie swojej mokrej koszuli.

- Astorio – powiedział zalotnie co mnie nieco zdziwiło – wolisz bym użył zaklęcia, czy też może chcesz, abym to ja cię nieco rozgrzał póki jestem w domu?

Uśmiechnęłam się. Z trudem, ale jednak. Bo wiecie dobrze czego kobiecie potrzeba. Szczególnie, że pół dnia byłam sama w domu. Draco zrozumiał moje milczenie i zaczął do końca rozpinać guziki. Zsunął koszulę z ramion, a potem zajął się spodniami.

Powoli i ja zaczęłam rozpinać swoją białą bluzkę, lecz z trudem mi to szło. Palce mi drżały z tego zimna. Mój mąż widząc, że sobie nie radzę, pomógł mi ją rozebrać.

- Powinnaś się cała rozebrać, moja droga.

- Nie pozwalaj sobie na to teraz, Draco – wybełkotałam.

- Och, Astorio – westchnął. – To podstawy survivaru**.

Kiedy zobaczyłam, że i on jest cały nagi, postanowiłam rozebrać się już do tego końca. Przykryliśmy się kołdrą, a następnie Draco wtulił się we mnie. Poczułam od razu ciepły, lekki dreszczyk, jak jego brzuch dotknął mych pleców.  Kiedy jego dłonie i nogi oplotły się z moimi, zaczął mnie masować z góry na dół.

Czułam jak me ciało powraca do życia. Ciepły prąd wtargnął w moje wnętrze. Ogrzewało mnie. Ogrzewało całe me ciało. Mój oddech stawał się coraz płytszy.

I nagle… poczułam jak me powieki opadają.  Jak zatapiam się w ramionach Morfeusza.

~~*~~

Kiedy się obudziłam, zorientowałam się, że od wypadku minęła pełna godzina. Nie czułam już Dracona, bo go nie było już w łóżku. Czyżby udał się do ministerstwa? Zapewne tak było. Odkrywając się kołdrą, zobaczyłam, że mam na sobie moją koszulę nocną. Och, ten mój mąż. On potrafi być zaskakujący.

Musiałam się dowiedzieć, gdzie jest. Czy jeszcze jest w domu? Czy też już znikną i jak zwykle udał się do pracy? Gdy tylko znalazłam się na dole, zauważyłam naszego lokaja, który kierował kroki w moją stronę. Podeszłam więc do niego.

- Panie Worth, widział pan mojego męża?

- Tak. Jest jeszcze w jadalni i je obiad. Czy pani także przyszykować nakrycie?

- Nie, dziękuję. Nie jestem głodna.

            Chciałam już szybko zobaczyć Dracona, który siedział parę metrów ode mnie, jednak lokaj mnie jeszcze zatrzymywał.

            - Jak pani się czuję?

- W porządku.

- Niczego pani sobie nie życzy? Może zrobię ciepłej herbaty?

- Nie, nie trzeba. Ze mną już jest dobrze, panie Worth.

Opuścił mnie, a ja prawie biegnąc udałam się do jadalni. Na moje szczęście Draco właśnie skończył obiad, wycierając usta serwetką.

- Draco – zawołałam.

- O, już wstałaś Astorio. Jak się czujesz?

- Dobrze. Dzięki tobie, doszłam do siebie.

- To cieszę się, że już ci lepiej. Spokojnie teraz mogę iść do pracy.

- Nie!

Draco aż podskoczył, kiedy powiedziałam stanowcze „nie”. Jego twarz była teraz w wielkim szoku. Podeszłam do niego  i odsunęłam trochę stołu, aby móc się wcisnąć. Stanęłam naprzeciw męża, który nadal był zaskoczony.

- Nie chcę… byś szedł. Proszę, zostań ze mną – westchnęłam, po czym oparłam swoje dłonie o jego ramiona i usiadłam na nim okrakiem. Spojrzałam głęboko w jego oczy.

- Nie mogę. Muszę iść – szepnął.

- Wcale nie musisz. Jeżeli chcesz iść… to zabierzesz mnie ze sobą. Nie puszczę cię.***

Przytuliłam się mocniej do niego. Po chwili usłyszałam jego głośny śmiech. Zamurowało mnie. Spojrzałam na niego, a on dalej się śmiał. O co mu chodzi?

- Czemu się śmiejesz?  - zapytałam z nutką zdenerwowania.

- Bo nigdy nie sądziłem, że mam aż tak… stanowczą żonę – mówił z uśmiechem. – Kiedy taka jesteś, bardziej zaczynam cię pożądać – gdy to mówił, oparł swe dłonie na mych kolanach. Gładził je, odsuwając mi lekko beżową sukienkę. Kiedy dotarł do mych ud i bioder, jęknęłam cichutko. – Jeśli chcesz, to… zostanę tę godzinkę dłużej w domu – westchnął, prosto do mego lewego ucha.

- Dwie godziny – teraz ja szepnęłam mu do ucha.

Uśmiechnął się znowu, lecz tym razem krótko. Ja także się uśmiechnęłam i pocałowałam delikatnie jego ucho.

- Półtorej – negocjował.

- Dobrze. Niech ci będzie.

Wstał wraz ze mną i podążyliśmy (a raczej, teleportowaliśmy się) do naszej sypialni. Mogę jedynie tyle zdradzić, że został jednak moje dwie godziny.

~~*~~

Odkąd Draco opuścił nasze wspólne małżeńskie łoże, chodzę bez celu po moim domu. Już nie wychodziłam na zewnątrz. Po dzisiejszym wypadku, nie chce się już narażać. Kto by mnie teraz uratował? Pan Worth? Wzięłam więc z naszej biblioteki książkę „Tajemnica starej farmy” i zaczęłam czytać na tarasie.

Trochę mnie to zaciekawiło, bo ta książka była mugolska.  Skąd u licha w rodzinie Malfoyów są mugolskie rzeczy? Czyżby zmienili swój pogląd?

Przeczytałam właśnie stronę owej książki, kiedy do moich uszu dobiegł trzask drzwi. Odłożyłam lekturę na bok i weszłam do środka. Zauważyłam Dracona, który był w nie najlepszym humorze.

Podeszłam do niego, lecz szybko mnie wyminął. Bez żadnego „cześć”. Żadnego pytania w stylu: „Jaki ci minął dzień?”. A co najważniejsze, żadnego czułego przywitania.

- Draco, co się stało?

- Nic! –wykrzyknął, zdejmując szybko swój krawat.

- Jak to nic? Przecież widzę, że coś jest nie tak.

- Jeśli coś jest nie tak, to na pewno ma cię to nie interesować. To nie twoja sprawa.

- Jak to nie moja sprawa? Jestem twoją żoną.

- Więc masz przestać zadawać pytania!

- Chyba mam prawo wiedzieć, co się z tobą dzieje.

- Och, już nie bądź taka troskliwa! Nie chce żadnego pocieszenia!

- Draco, czemu ty się tak zachowujesz?

Nie odpowiedział mi. Odwrócił się ode mnie i zaczął w milczeniu rozpinać koszulę, a na jego twarzy, ciągle były wyraz złości. Podeszłam do niego wolnym krokiem i dotknęłam go delikatnie jego ramienia.

- Draco, proszę, pozwól…

- Zostaw mnie! – wrzasnął.

Tego się nie spodziewałam. Obrócił się, a jego ręka mocno dotknęła mego prawego policzka. Pod jego wpływem, upadłam na łóżko. Spojrzałam na niego zaskoczona. Był zdezorientowany. Patrzył na swe ręce tak, jakby popełnił jakąś zbrodnie. Poczochrał nimi włosy, chodząc po pokoju.

Uderzył mnie. Po raz pierwszy użył wobec mnie siły. I to z jakiego powodu. Chciałam jedynie się dowiedzieć, dlaczego jest taki zły?

Draco podszedł do mnie. Usiadł i położył dłoń na mym kolanie.

- Nie chciałem.

- Daruj sobie – rzekłam ochryple.

Odtrąciłam jego rękę, po czym odwróciłam się, idąc do drzwi balkonowych, które zamknęłam. Nie chciałam, aby ujrzał moje łzy.

Po chwili, poczułam jego oddech na ramieniu, a potem jak mnie obejmuje. Chcę go odtrącić, lecz nie potrafię. Jego dotyk powoduje u mnie zadowolenie, tak, że chce czuć jego dotyk dłoni na mej skórze. Tylko, dlaczego akurat w tej chwili? Przecież jestem na niego zła.

- Przepraszam – szepnął. – Nie chciałem tego, zapomnij o tym co się stało.

Zapomnieć? Jak można zapomnieć o czymś, co się zdarzyło kilka minut temu?

- Proszę, zapomnijmy i chodźmy do łóżka – kontynuował. – Postarajmy się wreszcie o tego naszego potomka.

Wzmianka o dziecku, mnie nieco zaskoczyła. Myślał, że tym sposobem mnie złamie. No nie powiem, trafił u mnie w czuły punkt. Pragnęłam dziecka. A mój mąż właśnie mi zaproponował, abyśmy się o nie postarali.

Zaczął mnie całować po szyi. Jego dłonie pieściły moje ramiona. Było mi tak dobrze. Dreszcz przeszedł przez moje ciało.

Zaraz, stop. Muszę to przerwać. Nie może mu to ujść płazem.

- Draco, przestań!

Tym razem ja podniosłam głos.  Odepchnęłam go niechętnie, a potem szybko wparowałam do łazienki. Wiem, że mogę tego żałować. Że straciłam ponowną okazję zbliżenia się do niego. Poczuć jego zapach ciała, kiedy jest blisko mnie. Nie mogłam jednak tak po prostu mu ulec. Nie mogę pozwolić, aby Draco ze mną teraz wygrał.

Ubrałam się w koszulę nocną, po czym wyszłam powolnym krokiem z łazienki, kierując się do łóżka. Draco już leżał. Gdy szłam, patrzył na mnie, śledząc każdy mój ruch. Położyłam się i odwróciłam się do niego plecami. Zgasiłam świecę, po czym wtuliłam się w kołdrę.

- Przepraszam – usłyszałam jeszcze w ciemności.

~~*~~

*podobna sytuacja miała miejsce z serialu „Ranczo”.

**wiem, pojechało trochę „Zmierzchem”, a dokładniej „Zaćmieniem”. Ale po prostu nie mogłam się powstrzymać;)

***pasuje chyba taka stanowcza Astoria, do kobiety z szablonu, który wykonała mi Elfaba?