Rozdział 21 „Prezent”

        

„Szczęście to jedyna rzecz, która się mnoży, gdy się ją dzieli.”

- Albert Schweitzer

Miałam przeraźliwy sen. Wszystko wydawało się w nim tak realistycznie. Na początku śniła mi się łąka, na której rosło wiele odmian kwiatów, a słońce świeciło bardzo jasno. Na tej polanie byłam  z siostrą, jako małe dziewczynki. Biegałyśmy na niej, bawiąc się w berka, a potem leżałyśmy zasapane pod liśćmi wierzby. Następnie scena zmieniła się i na tej łące byłyśmy już jako dorosłe, staliśmy twarzą w twarz. Widziałam w oczach Dafne smutek i przerażenie, czegoś się bała. Chciała do mnie podejść, lecz nie mogła. Zobaczyłam, jak łzy spływają jej po policzkach, jak całe ręce miała we krwi. Byłam przerażona, ponieważ nie mogłam jej dotknąć, przytulić. Wiecie, że gdy śnicie, własnego krzyku nie słyszycie. A co było najgorsze w moim śnie? Ja słyszałam swój krzyk. Słyszałam mój donośny krzyk. Potem zobaczyłam, że i moje ręce krwawią. Dafne już mogła do mnie podejść. Przytuliłyśmy się do siebie i płakałyśmy. Za wierzby, przy której stałyśmy, wyszła jakaś ciemna postać. Zrobiło się ciemno, a owa osoba do nas się zbliżała i drwiąco się śmiała.

Obudziłam się z przerażeniem. Oddychałam głęboko. A kiedy dotarło do mnie, że to był sen i nie mam zakrwawionych dłoni, odetchnęłam z ulgą. Powtarzałam sobie cichutko po parę razy, że to tylko sen. W sypialni byłam sama. Dracona nie było, a na jego poduszce leżała malutka kartka. Wzięłam ją do ręki i przeczytałam wiadomość.

Wrócę wieczorem

Draco

Mogłam się tego spodziewać, że tak będzie. Nie zrozumiałam jednak tego, dlaczego mi to napisał. Zignorowałam to i wygramoliłam się z łóżka. Podeszłam do okna, aby zobaczyć, jaka pogoda jest na zewnątrz. Gdy otworzyłam drzwi balkonowe,  promienie słońca od razu dotarły do pomieszczenia. Drzewa lekko się kołysały, a niebo było przejrzyste. Cieszyłam się, że w tym dniu było w miarę ciepło. Poszłam do garderoby, aby wybrać kreację na ten dzień. Wybór padł na zwiewną, zieloną sukienkę bez ramiączek. Prezent, który dostałam na gwiazdkę od mojego męża.

 Gdy byłam już gotowa, poszłam na śniadanie. Wzięłam na talerz bardzo dużą porcję jajecznicy i zaczęłam jeść, popijając pomarańczowym sokiem. Nie sądziłam, że będę wstanie tyle wchłonąć. Wiedziałam jednak, że ta druga porcja jest dla mojego dziecka. Na myśl o tym, delikatnie złapałam się za brzuch.

Wkrótce do pomieszczenia wszedł pan Worth. W ręku trzymał kremową paczkę, a na niej dwa listy.

- Proszę, to dla pani – odparł lokaj, kładąc przesyłkę na stole. – Przyszło dzisiaj rano.

- Dziękuję – rzekłam. – Ach, panie Worth – zwróciłam się do niego. – Proszę powiedzieć pani Gertcie, że jajecznica była przepyszna – uśmiechnęłam się, na co lokaj także odwzajemnił gest, po czym ukłonił się i wyszedł z jadalni.

Odstawiłam pusty talerz na bok, by wziąć paczkę bliżej siebie. Ciekawość mnie zżerała, co tam się znajduje, jednak najpierw wzięłam listy i sprawdziłam od kogo je dostałam. Jeden był od mamy, a drugi od Sonii. Postanowiłam pierwszy przeczytać od mojej przyjaciółki. Wyciągnęłam pergamin z koperty, rozwijając go.

Kochana, Astorio!

Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin! Szkoda, że nie mogę świętować ten dzień razem z Tobą, ale mam to nadzieje, że ten skromny upominek wszystko wynagrodzi. Życzę Ci przede wszystkim wiele radości i miłości. Aby spełniły się Twoje ciche marzenia.

A tak w ogóle, co u Ciebie słychać? Już wszystko dobrze? U mnie troszkę pracy, ale bardzo podoba mi się rola nauczycielki. Dzieciaki mnie uwielbiają, a ja ich. Choć jest parę uczniów, którzy dają popalić.

Całuję mocno,

Sonia.   

            Bardzo ucieszył mnie list od Sonii, który dowodził, że nie zapomniała o moich urodzinach. Odpakowałam prezent i zajrzałam do środka. Ujrzałam piękną, czerwoną pozytywkę w kształcie serca. Otworzyłam ją, a ona zaczęła grać piękną melodię. Przyuważyłam nagle, że w pozytywce coś lśni. Były to srebrne kolczyki w kształcie liści. Wzięłam je do ręki i nałożyłam na uszy. Musiałam jej podziękować za tak piękny podarunek. Poszłam więc na górę, biorąc listy i paczkę, po czym od razu zaczęłam jej odpisywać. Podziękowałam za śliczny dar oraz za życzenia, a także napisałam o ciąży.  

Od mamy  dostałam wiadomość, że przyjedzie do mnie z Dafne, ale od razu mi oznajmiła, abym się szykowała do wyjścia.

~*~

Mama i Dafne przyszły do mnie o równej dwunastej. Nawet nie weszły do środka na herbatę, tylko od razu miałam iść z nimi. Byłam trochę tym zaskoczona, że tak mnie wyciągały z tego domu.  Dziwnie się zachowywały, ale machnęłam już na to ręką. Wiedziałam, że coś chyba dla mnie przyszykowały.

No i nie myliłam się. Kiedy pojawiłyśmy się w moim rodzinnym domu, w jadalni zastałam Narcyzę i matkę Evana z małym Lawrencem, które siedziały przy udekorowanym stole. Pomieszczenie było bajeczne. U góry lewitowało wiele kolorowych balonów oraz świec. Oniemiałam z wrażenia.

- Wszystkiego najlepszego, Astoriu! – zawołały chórem.

Zaczęły składać mi życzenia, ściskać i całować. Lawrence machał rączką, chcąc dać nam do zrozumienia, że on też tutaj jest. Wzięłam więc go na ręce i pocałowałam w czółko. Ten chłopak naprawdę rośnie jak na drożdżach. Nie czas temu trzymałam małego niemowlaka, a teraz zrobił się z niego przystojny siedmiomiesięczny mężczyzna.

- Dafne, ale on ci rośnie – powiedziałam radośnie.

- Wiem – uśmiechnęła się. – Coraz bardziej przypomina swojego tatę.

- Mamo, mam nadzieje, że nie powiedziałaś? – zwróciłam się do Narcyzy, dając siostrze malucha.  

- Nie – odparła z zachwytem. – Wiem, że bardzo chcesz im sama o tym powiedzieć.

- A co chcesz nam oznajmić? – odezwała się moja rodzicielka.

Spojrzałam na nią z uśmiechem. Przez to całe zamieszanie z moimi urodzinami, nie miałam jak im powiedzieć o tej ciąży. Dlatego wzięłam głęboki oddech i powiedziałam:

- Jestem w ciąży.

- Ale sprawiłaś sobie prezent – rzekła mama, przytulając mnie mocno.

- Wiem o tym – uśmiechnęłam się, lekko masując brzuch.

Usiadłyśmy przy stole i moja mama wzniosła toast za mnie i za malucha. Byłam bardzo zadowolona tym, że pamiętały o moich urodzinach, że zrobiły mi taką przemiłą niespodziankę. Nie obyło się także bez prezentów. Od Dafne, Violetty i Lawrence ‘a dostałam komplet srebrnej biżuterii. Od Narcyzy i jej męża, także biżuterię, lecz składał się tylko z naszyjnika i kolczyków. A od rodziców, zestaw perfum. Podziękowałam im za tak kosztowne prezenty, ale one ciągle mi powtarzały, że te podarunki są nic niewarte w porównaniu z tym, że za parę miesięcy będę trzymała malucha na rękach.

Tak. Miały racje. Nawet domek na Hawajach nie zastąpi tego, że pod moim sercem rośnie mały człowiek, który wywróci moje życie i Dracona o trzysta osiemdziesiąt stopni.

I wtedy pomyślałam o moim mężu. Czy pamiętał o moich urodzinach?

~*~

Nie mogłam się teleportować, bo to mogłoby zaszkodzić mnie i dziecku, więc wraz z mamą przedostałam się kominkiem do mojego domu. Pożegnałam się z rozdzicielką, dziękując jej raz jeszcze za przyjęcie urodzinowe.

- Tak naprawdę, twoje urodziny dopiero się zaczęły – uśmiechnęła się tajemniczo, a po chwili zniknęła w zielonych płomieniach.

Stałam osłupiona, patrząc na pusty już kominek. To dopiero początek? Raczej koniec. Na zegarze ściennym zobaczyłam, jak dochodzi ósma wieczór. Zignorowałam słowa matki i poszłam na górę, aby się położyć. Byłam wykończona.

Kiedy otworzyłam drzwi sypialni, o mały włos nie wytrąciłam z rąk podarunków. Położyłam je szybko na krzesło. Oniemiałam, widząc na łóżku średniej wielkości czerwone pudełko z czarną wstążką. Gdy podeszłam bliżej, coś dziwnego usłyszałam. Jakby jakiś dźwięk wydobywał się z paczki. Przypominało mi to…

Nie. To nie może być to, o czym myślę. Chyba się przesłyszałam. Na pudełeczku była karteczka z napisem:

Wszystkiego Najlepszego, Astorio.

Draco

Pamiętał. Pamiętał o moich urodzinach. Westchnęłam zadowolona i czym prędzej zaczęłam odpakowywać prezent. Jednak się nie przesłyszałam. W środku znajdował się  mały kotek, który mruczał i powoli wyciągał łepek do góry. Miał szaroniebieską sierść oraz zielone oczka. Kiedy go wyciągnęłam, łapki i brzuszek pokryte były białą sierścią. Na szyi zawiązana była zielona wstążka z maleńką karteczką, na której napisane było:  Sabine*. To była kotka.

- Mam nadzieje, że prezent się podoba – usłyszałam głos mojego męża. Stał oparty u próg balkonu. Podszedł do mnie, siadając na skraj łóżka i wyciągnął ręce za pleców. W dłoniach trzymał bukiet czerwonych róż. – Są dla ciebie.

Nie wiedziałam, co powiedzieć. Patrzyłam na kotka, a to na Dracona z kwiatami, i nie byłam wstanie niczego wydusić z ust. Postawiłam Sabine na pościel, a ona zaczęła iść w stronę poduszek. Zjeżyła się i ułożyła się w kłębek. Zbliżyłam się do mojego męża i przytuliłam go. Tym gestem chciałam mu podziękować.

- Co jest? – zapytał. Pewnie zauważył moje wzruszenie i to, że byłam kompletnie zaskoczona tym wszystkim. – Myślałaś, że zapomniałem o twoim urodzinach?

- Myślałam – wydusiłam.

- Jakbym mógł je przeoczyć – uśmiechnął się, po czym złożył na moich wargach lekki pocałunek. – Jesteś głodna czy już najadłaś się na przyjęciu? – Spojrzałam  na niego zaskoczona. – Musiałaś gdzieś wyjść, abym wszystko przygotował. Gdyby nie twoja mama, nic by nie wyszło.

- Dziękuję – powiedziałam. Naprawdę nie wiedziałam, co mu powiedzieć.

Draco uśmiechnął się, po czym wziął mnie za rękę i poprowadził na balkon. Tam spotkał mnie kolejny szok. Przygotował dla nas kolację (Oczywiście, na pewno nie obyło się bez pomocy pani Gerty). Wziął ode mnie róże i wsadził je do wazonu, który były na niewielkim stoliku. Zdjął je i położył na ziemie. Jak na dżentelmena przystało, odsunął krzesło, abym na nim usiadła, a sam usiadł jako ostatni, siadając naprzeciw mnie. Patrzyłam na niego z wielkim zachwytem.

- Wciąż to wszystko do mnie nie dochodzi – odezwałam się. Chyba to najdłuższe zdanie, jakie teraz przy nim wypowiedziałam.  

- Musisz uwierzyć, że dzieje się to naprawdę – odparł Draco. – Bądź co bądź, żyjemy w świecie magii.

Uśmiechnęłam się do niego. Westchnęłam lekko i popatrzyłam na piękny zachód słońca. Zebrałam się w garść, i idąc za przykładem mojego męża, zaczęłam jeść pyszną lazanię.  Potem Draco wzniósł za mnie toast. Oczywiście zamiast wina, piliśmy sok. Wiedział doskonale, że w moim stanie nie mogłam pić alkoholowych trunków.

- Zatańczysz ze mną – odezwał się po chwili.

- Tak bez muzyki – powiedziałam, nie widząc tu żadnego adaptera.

- Nie potrzebna nam muzyka.

Wstał i wyciągnął dłoń w moim kierunku. Ujęłam ją, po czym zaczęliśmy tańczyć. Rzeczywiście nie potrzebowaliśmy żadnej muzyki. Nasze nogi same potrafiły znaleźć rytm wśród szumu drzew, śpiewających świerszczy, klekot żab. Przytuliłam się do mojego męża mocno, czując w swoich dłoniach jego napięte mięśnie, a w nozdrzach poczułam aksamitny zapach męskich perfum. Nie wiem, ile czasu upłynęło, ale moim zdaniem to było tylko kilka minut. Tak bezpiecznie czułam się w ramionach Dracona.

Wkrótce weszliśmy do środka, bo zrobiło mi się zimno. Draco zamknął drzwi balkonowe, a ja spojrzałam na łóżko, które było puste.

- Sabine gdzieś zniknęła – rzekłam niepokojącym głosem. Była malutka, więc mogła się zgubić.

- Nie przejmują się – odezwał się Draco. – Koty zawsze znają swoje ścieżki, a sprzedawczyni przysięgała, że Sabine jest bardzo mądrą kotką.

- Obyś miał rację – uśmiechnęłam się.

Podszedł do mnie i dłonią przejechał po moim policzku, po czym jego wargi złączyły się z moimi. Całował powoli, aż pocałunek stał się głębszy i namiętniejszy. Zawiesiłam swoje ręce na jego szyi, a Draco objął mnie w tali. Opadliśmy delikatnie na łóżko, rozkoszując się każdym muśnięciem warg.

 A po chwili zorientowałam się, że gdzieś słyszę mruczenie mojej kotki Sabine.

~~*~~

*Podobnie miała na imię kotka mojej dziewięcioletniej kuzynki – Sabinka. Była naprawdę mądrą kotką. Niestety już jej nie ma.

Tak się złożyło, że ja i Astoria obchodzimy urodziny, mimo iż Astoria przeżywała je 20 września (tak dla wyjaśnienia). Rozdział nie należy do najlepszych, wiem o tym. Niestety nie miałam kiedy go dobrze dopracować, więc wyszło tak jak wyszło. 

Odwiesiłam Scorpiusa. Następny rozdział spodziewajcie się czwartego grudnia. Na razie możecie spojrzeć na zakładkę bohaterzy oraz podziwiać piękny szablon od Elfaby :)

Ostatnio mam zbyt mało czasu, dlatego już nie będę powiadamiać o nowych rozdziałach.  W Spisie Treście jest wystawiona data kolejnej notki. Zapraszam również także do Obserwowanych, to także przydatna funkcja. Jeśli jednak komuś coś zbytnio nie pasuje, to niech napisze w komentarzu, a na pewno dojdziemy do porozumienia. Oczywiście nie musicie i mnie powiadamiać o notkach, obserwuję każdy blog, który czytam, więc nie będzie problemu:) Mam to nadzieje, że mnie zrozumiecie.

A jak Wam się podoba nowy szablon? Jest zrobiony przez inną autorkę, ponieważ nie sądziłam, że AnaRosa sprawi mi taką niespodziankę i podaruje mi na urodziny taki śliczny, cudowny prezent. Dziękuję Ci raz jeszcze za niego, AnoRoso:**

Kończą mi się już praktyki w Urzędzie Pracy. Jeszcze tylko poniedziałek i koniec. Nawet sobie nie wyobrażacie, jakie to jest trudne bycie na takim stanowisku urzędniczym. My nawet nie zdajemy sobie sprawy, co też tam się dzieje. Zaczęłam ich szanować, naprawdę.  

Dziękuję też Wam za Wasze komentarze pod poprzednią notką;**

Całuję:**