Rozdział 14 „Ból”

„ Ludzkie łzy to z jednej strony wyraz ogromu cierpienia, lecz z drugiej strony także ulga. Razem z łzami wypływa cierpienie, by zrobić miejsce na nową, kolejna fazę bólu. Inaczej ból przestałby się w nim mieścić.”

- Dorota Terakowska

Uliczka na Rowlen Street 13 przerażała swoją ponurością. Marmurowy dom, w którym ukrywał się prawdopodobnie Denis, był bardzo zaniedbany i mały. Marmur pokrywał gruby mech, a okna zostały zabite deskami. Wokół mieszkania rosło dużo krzewów i drzew. Panowała istna cisza. Żadnego podejrzanego ruchu. 

            Edward Trianguli dawał swoim ludziom jakieś znaki, a oni na jego komendy ruszali do akcji. Aurorzy skradali się niczym koty, powoli wchodząc do budynku. Draco wraz ze swym ojcem, teściem i Evanem czekali na znak, który pozwoli również im wkroczyć do domu zbiega. Draco już chciał tam wejść. Sądził, że może tu być Astoria, więc jego zdenerwowanie sięgało zenitu.

Po chwili usłyszał odgłosy panującej w domu walki. Światła zaklęć widać było nawet zza desek przymocowanych do okien. Głuchą ciszę przerwały krzyki. Draco już tego nie wytrzymał, musiał działać.  Musiał ratować swoją żonę.

- Ja dłużej tak nie mogę – zawołał. – Wchodzę tam.

Ruszył przed siebie przyspieszonym krokiem. Czuł obecność podążającego za nim teścia. Mógł się domyśleć, że potem dołączył do niego również jego ojciec z Evanem.  Będąc już w środku, zobaczył, jak zaklęcia śmigają wokoło. Przyłączyli się do walki, ale Draco czym prędzej chciał dotrzeć do Denisa Shammera. Nie mógł pozwolić, aby uszło mu to na sucho. Zapłaci mu za wszystko, co zrobił. Za to, co stało się z ich firmowymi pieniędzmi. Ale przede wszystkim za to, że porwał jego żonę.

Nagle usłyszał jego głos. Wydobywał się z piwnicy. A więc to tam ja trzyma, pomyślał. Czym prędzej popędził w kierunku głosu, odganiając od siebie przeciwników jednego po drugim i oszałamiając ich zaklęciami. Zobaczył go. Jego mina była zadowolona. Walczył teraz z jednym z aurorów. Draco momentalnie wtrącił się do walki.

Blondyn zaczął rzucać w niego zaklęciami. Auror, który walczył z Denisem, wycofał się, zaskoczony reakcją Malfoya. Teraz jestem tylko ja i ten zadufany w sobie gnojek, pomyślał Draco. Nie mógł darować mu niczego. Za wszelką cenę chciał go pokonać. W jego głowie zaczęły pojawiać się złowrogie zaklęcia. Musiał się jednak powstrzymać od rzucania Cruciatusa, choć nie było to dla niego łatwe. 

Denis patrzył na niego spojrzeniem pełnym politowania. Myślał, że z nim nikt nie ma szans. Jego duma miała go zgubić. Draco już wiedział coś na ten temat. Teraz musiał poczuć, co to znaczy zadzierać z rodziną Malfoyów.

Walczył z nim zaciekle. Odpierał jego ataki i starał się, aby choć jedno z zaklęć Denisa trafiło swojego rzucającego. Nie sądził, że będzie taki dobry. Draco jednak o tym nie myślał. Chciał za wszelką cenę go pokonać. Dotrzeć wreszcie do Astorii, która pewnie potwornie się bała. To dla niej to robi. Dla niej i ich dziecka.

Niespodziewanie Draco zaczął radzić sobie z zaklęciami mężczyzny, co wywołało u Shammera lekkie zaskoczenie. Po chwili Malfoy wreszcie rozbroił swojego przeciwnika.

- Petrifikus Totalus – zawołał szybko.

Ciało Shammera zastygło. Draco podszedł do niego wściekle, po czym kopnął nogą w jego nos. Niech ma za swoje, zaśmiał się w myślach. Denis już nigdy nie będzie z niego drwił.

Po chwili do piwnicy wbiegli aurorzy. Widząc nieruchomego Denisa, zaczęli go stamtąd wynosić. Draco rozejrzał się teraz dookoła, szukając jakiś drzwi. Gdy dostrzegł metalowe kraty, podszedł do nich automatycznie. Kiedy zobaczył za nimi bezwładne ciało swojej żony, rozwalił pręty i wbiegł do pomieszczenia. Uklęknął przy niej.

- Astorio, słyszysz mnie? – wołał, biorąc jej twarz w swoje dłonie. – Odezwij się, proszę – błagał ją, lecz ona ani drgnęła.

Wyswobodził jej ręce z lin i przytulił ją mocno do piesi. Słyszał bicie jej serca. Było jednak słabe. Pocałował ją w czoło i lekko zakołysał. Wziął ją na ręce, aby czym prędzej teleportować się do szpitala.

- Żyje – rzekł Nestor, podchodząc do niego z Evanem i Lucjuszem.

- Tak, ale jest słaba. Musimy zabrać ją do świętego Munga.

Nestor szedł tuż obok niego, biorąc bezwładną dłoń córki w swoją. Draco nie zwracał już na nikogo uwagi. Chciał jak najszybciej dostać się do szpitala.

- Lucjuszu, teleportujmy się do domu. Musimy zawiadomić dziewczyny, aby się już nie denerwowały  – odparł Evan. – Spotkamy się w szpitalu – rzucił w stronę Dracona i Nestora, po czym po kilku sekundach już ich nie było.

~~*~~

Od prawie pół godziny Draco czekał na korytarzu szpitala po to, aby wreszcie zobaczyć się z Astorią. Siedział skulony, chowając swoją twarz w dłonie i czochrając czasami swoje włosy. Tuż obok jego matka starała się go uspokoić. Czuł jej ręce na swoich ramionach. Bardzo dziękował za jej wielką troskę, którą mu dawała. Tyle jej zawdzięczał. Gdyby nie ta, on i jego ojciec byliby skończeni. Jej miłość do syna górowała nad posłusznością dla Voldemorta. To dzięki niej został ocalony. Teraz też. Jej wsparcie było dla Dracona bardzo potrzebne.

Obok niej siedział jego ojciec. Widać było po nim, że walczy sam ze sobą. Nie chciał pokazać po sobie słabości. Nie wygrał jednak z nią. Martwił się o swoją synową i jego przyszłego wnuka lub wnuczkę.

Naprzeciw nich znajdowali się rodzice Astorii oraz Dafne i Evan. Także po nich widać było zdenerwowanie. Jego teściowa czuła się lepiej, gdy dowiedziała się, że jej córka żyje, lecz teraz nawiedził ją niesamowity niepokój. Nestor otaczał ją ramieniem, pozwalając jej głowie opaść na jego tors.

- Dafne. – Draco usłyszał głos Evana. – Wiem, że chciałabyś tu zostać, ale chyba powinniśmy pójść do domu. Mama się pewnie niepokoi.

- Evan, ale…

- Ja wiem, że to twoja siostra. Też się martwię o jej stan, lecz nie sądzisz, że  Lawrence jest już dość długo bez swoich rodziców?

- Evan ma rację – odparła Tamara. – Idź. Gdyby Astoria się obudziła, powiadomimy cię. Będziemy tutaj z nią.

- Dobrze – rzekła po chwili, lecz Draco wyczuł w jej głosie, że nie jest jej to na rękę. Kochała mocno swoją siostrę i chciała być przy niej. Opiekować się nią. Lecz wiedziała, że musi zająć się dzieckiem. – Ale dajcie znać. Będę się denerwować, jak nie dostanę żadnej wiadomości o jej stanie.

- Powiadomimy cię. – Tamara uścisnęła swoją najstarszą córkę. – Leć do małego.

Gdy pożegnali się z resztą, poszli korytarzem w stronę wyjścia ze szpitala. I znów nastała cisza. Ta irytująca, głucha cisza. Draco westchnął, błagając, aby wreszcie ktoś  z personelu do nich podszedł. Chciał już być przy Astorii. Złapać ją za rękę. Przytulić. Zobaczyć jej niebieskie oczy. Chciał, aby byli już w domu.

Wkrótce zauważyli, jak  w ich stronę zmierza pan Dowson, który prowadził ciąże Astorii. Draco poderwał się szybko, podchodząc do uzdrowiciela.

- Jak moja żona?

- Już lepiej. Zrobiliśmy badania i teraz podajemy jej najpotrzebniejsze eliksiry.

- Czy możemy zobaczyć córkę? – zapytała Tamara.

- Tak, nie widzę przeciwwskazań. Pacjentka jest w śpiączce, ale jestem pewny, że obudzi się za kilka godzin, kiedy eliksiry zaczną działać.

- A co z dzieckiem? – zapytał go jeszcze Draco.

- Tego jeszcze nie wiemy. Wszystko okaże się po badaniach. 

Za uzdrowicielem poszli do sali, w której leżała Astoria. Gdy Draco tam się już znalazł, zobaczył ją śpiącą, opatuloną w białą kołdrę. Była bardzo blada. Podszedł do niej i od razu złapał ją za rękę. Usiadł na pobliskim krześle, dotykając dłonią jej policzka. Pragnął, aby poczuła jego obecność. Żeby wiedziała, że jej mąż jest tuż obok niej. Westchnął, biorąc jej bladą dłoń w rękę, którą przyłożył do swego policzka.

Jego rodzice stali tuż obok niego, natomiast Tamara usiadła na krześle naprzeciwko Dracona, a Nestor położył swą dłoń na jej ramieniu. Teściowa Dracona patrzyła na córkę ze smutkiem, ujmując jej drugą dłoń.

Mężczyzna tak bardzo pragnął, aby Astoria wreszcie otworzyła oczy. Żeby szepnęła do niego, że go kocha. Że wybacza mu krzywdy, które jej wyrządził. Tak bardzo nienawidził się za to, co jej zrobił. Tak bardzo ją zranił. Nie uprzedził jej, aby nigdzie nie wychodziła. Nawet nie napisał tego w liście, który jej zostawił. Pisał, żeby czekała na niego, lecz nic o tym, aby została w domu.

Przed jego oczami ukazały się wspomnienia z Astorią. Te lepsze i gorsze dni. Najbardziej wspominał jednak, kiedy to spędził z nią cudowny czas, gdy uratował ją przed utonięciem. Przekonała go skutecznie, aby został w domu. Wytargował te półtorej godziny, by przy niej być…

            Draco wstał z łóżka, aby się ubrać. Jego żona kręciła się koło niego, a on czuł na sobie jej wzrok. Zapinał właśnie pasek od spodni, kiedy spojrzał na nią. Była taka promienna i radosna.

- Proszę, zostań jeszcze – błagała go, opierając swoją rękę o głowę.

- Astorio, minęło już półtorej godziny. Muszę już iść.

- Wcale nie musisz – zaprotestowała, wstając z pozycji leżącej. Atłasowa pościel odkryła jej piękne, nagie ciało. Wiedziała dokładnie, jak to na niego reaguje. Celowo go prowokowała, aby do niej przyszedł. – Chcesz mnie tak zostawić? Nagą i wykorzystaną?

- Ciekawe kto kogo wykorzystał – zaśmiał się dziarsko, zapinając swój ostatni guzik koszuli. – Ubierz się już – dodał po chwili.

Jego żona i tak go nie posłuchała. Opadła na poduszki, specjalnie się nie zakrywając. Draco nie mógł już znieść tego widoku. Jego żona powoli pobudzała jego zmysły. Aby nad tym zapanować, odwrócił się od niej. Chciał już sięgnąć po krawat, kiedy niespodziewanie poczuł, jak ręce Astorii przyciągają go do siebie. Opadł na łóżko, będąc w ramionach tej czarnowłosej złośnicy. Przybliżyła do niego swoją twarz i zaczęła go zachłannie całować. Draco nie miał już siły, aby jej nie ulec. Objął ją rękoma, zaczynając dotykać jej smukłe ciało. Słyszał zadowolenie żony, która jęknęła prosto w jego usta.

- Jesteś zła – powiedział do niej z uśmiechem, po czym powrócił do pocałunku. Położył ją teraz na plecach, aby przejąć inicjatywę. Znał już tak doskonale całą budowę jej ciała. Każdy jej gest, ruch warg. Lecz za każdym razem doznawał czegoś nowego. Nie nudziła mu się – przeciwnie, pragnął jej coraz bardziej.

Czuł jej ręce pod koszulą, gdzie dotykała jego pleców. Przeszły przez niego ciarki. Przestał ją całować, aby wyswobodzić jej dłonie. Jej mina była niezadowolona. Myślała, że na tym koniec i pójdzie do pracy. Lecz on uśmiechnął się do niej, zaczynając rozpinać swoją koszulę. Po chwili Astoria westchnęła głęboko, kiedy dotknęła jego nagiego torsu.

Znów zaczął smakować jej ust, a wraz z tym zajęciem płynął powoli czas.

Tak dobrze pamiętał ten dzień. Ten czas, który spędzili ze sobą w ich azylu. Pamiętał każdy jej ruch ciała. Napawał się jej zmysłowością, jej pięknem. Nie mógł też zapomnieć o tym, jak tamtego dnia ją uderzył. Nienawidził siebie za to. Wtedy był taki wściekły na Denisa. Na to, co zrobił w jego firmie. Nie chciał nic mówić Astorii, bo przekonywał samego siebie, że to nie powinno jej dotyczyć. Nie pohamował się. Stała zbyt blisko. Uderzył ją. Zranił. Teraz znów to zrobił. A to wszystko wina tego Denisa. Tego zakichanego drania.

- Synu, ja będę musiał lecieć do firmy – odezwał się po chwili Lucjusz. – Muszę powiedzieć reszcie o tym, co się stało. Zajmę się twoimi sprawami. Zostań z żoną.

- Dzięki, tato.

- Narcyzo, poinformuj mnie o wszystkim.

- Dobrze, zawiadomię cię, gdyby Astoria się obudziła.

- Nestorze, twoimi sprawami też się zajmę.

- Dziękuję, Lucjuszu – odparł pan Greengrass nieco zaskoczonym tonem.

Po wyjściu swojego ojca Draco westchnął, przybliżając znów swoją twarz do bladej dłoni Astorii. Obudź się, błagał w myślach. Otwórz oczy. Przemów do mnie.

Wkrótce, jakby usłyszała jego nieme pragnienia, poruszyła się. Poczuł, jak mimowolnie ściska jego dłoń. Draco natychmiast podniósł głowę. Jego żona miała jeszcze zamknięte oczy, lecz lekko poruszała głową, czując zapewne ból. Zobaczył, jak jej czoło zmarszczyło się pod wpływem. Otworzyła powoli oczy.

- Gdzie… Gdzie ja jestem? – zapytała cicho.

- W szpitalu. Jesteś już bezpieczna – odezwał się Draco, gładząc jej włosy.

- Draco, ja… Przepraszam.

- Moja droga, nie masz za co. To jest tylko i wyłącznie moja wina – powiedział, siadając na skraju jej łóżka. – To moja wina, że ten bydlak cię porwał. Ale już spokojnie. Jesteś już bezpieczna.

Przytulił ją do siebie. Tak bardzo cieszył się, że wreszcie odzyskała świadomość. Że  mógł usłyszeć jej głos. Wyswobodził się z jej objęć, aby jej matka także mogła ją przytulić.

- Astorio, tak się cieszę, że nic ci się nie stało. – Tamara objęła córkę z całych sił.

- Już dobrze, mamo.

- Dafne też się martwiła. Z trudem namówiliśmy ją, aby wreszcie poszła do domu do swego synka.

- Wybaczcie, że narobiłam tyle kłopotu.

- Co ty wygadujesz, córeczko?  – odezwał się Nestor. Przybliżył się do Astorii i przytulił ją tak samo mocno. – To jest moja wina. To przez moje kłopoty w firmie.

- Nestor – rzekł stanowczo Draco. – Już ci coś  o tym mówiłem.

- Wiem, ale to nie tylko twoja wina. To także i moja.

- Panowie – odezwała się Narcyza. – Nie mówmy już o tym, czyja to wina. Ważne, że Astorii już nic nie grozi. –Uśmiechnęła się do synowej.

- Mama ma rację – rzekła Astoria. – Nie mówcie mi takich rzeczy. Za bardzo was obu kocham, aby za cokolwiek was winić.

Do pomieszczenia wszedł Gregory Dowson. Miał przy sobie jakąś małą fiolkę i parę papierów w ręce. Podszedł do poręcza łóżka.

- Ma pan już wyniki? – odezwał się Draco.

- Co z dzieckiem? – zapytała Astoria.

- Przykro mi – odezwał się smutno uzdrowiciel. – Płód tego nie wytrzymał. Substancja, którą pani wstrzyknął, była zbyt silna.

- Straciłam… dziecko? – zadała pytanie łamiącym się głosem.

- Niestety.

Draco nie mógł w to uwierzyć. Przez tego łajdaka Astoria poroniła. Zobaczył, jak oczy jego żony się zaszkliły. Nie minęła sekunda, kiedy wybuchła płaczem. Ułożył się wygodnie koło niej i pozwolił, aby mogła się do niego przytulić. Uczyniła to, czując, jak jej słone łzy spadają na jego koszulę. Nie przejmował się tym. Mocno ją objął, gładząc ją także po jej włosach. Nie chciał nic mówić. Wiedział, że jest to dla niej potworny ból. A także i dla niego. Było to ich wspólne dziecko. Ich potomek, który miał się narodzić. A teraz go nie ma… 

- Proszę dopilnować, aby pacjentka to wypiła – rzekł Dowson do matki Astorii. – Wiem, że to nie odpowiednia chwila, aby o tym wspominać – zaczął powoli – ale jako uzdrowiciel muszę przekazać stan zdrowia państwa córki.

- Oczywiście – odezwał się Nestor.

- Pacjentka jest już w pełni zdrowa. Oczywiście zatrzymamy ją jeszcze na kilka dni na obserwacji.

- A czy córka może zajść ponownie w ciążę? – zapytała Tamara.

            - Tak. Mimo… poronienia, pani córka może jeszcze zajść w ciążę. Zostawię was.

- Dziękujemy panu – dodała na koniec Narcyza.

Doktor kiwnął lekko głową i wyszedł z pomieszczenia. Draco ciągle uspokajał roztrzęsioną Astorię, która wypłakiwała się w jego ramionach. Nie wiedział, co zrobić. Kiedy spojrzał na teściową, wyciągnęła w jego stronę eliksir, który dostała od uzdrowiciela. Wziął do ręki flakonik, po czym namówił Astorię, aby wypiła jego zawartość.

Posłuchała go. Po chwili czuł, jak jej oddech się uspokaja. Przestała płakać, a jej powieki zaczęły opadać. Zasnęła w jego ramionach.

~~*~~