Bonus: Dafne Dave, część 1

„Zostawiając mnie tonącą
Jak łowca w nocy
Byłam Twoją zdobyczą
A Twoje serce było zimne i mroczne
Zostawiłeś mnie krwawiącą
Twoja zaraza miała na celu zabijać.”

Vanilla Ninja - „Kingdom burning down”

Życie czasem bywa zaskakujące. Nigdy nie wiesz, co przyniesie ci los. Niby piszemy swój scenariusz życia, a przyjdzie taki dzień, że wszystkie zrównają się z ziemią, a chęci na pisanie kolejnych uciekną niczym spłoszone wiewiórki w lesie. Czas się zatrzymuje. Macie wrażenie, że wasze dotychczasowe życie jest nic nie warte. Jest tylko głuchy mrok ciągłych cierpień.   

Wszystko układało się pomyślnie, dopóki w progach naszego domu nie pojawił się Marcuis Clouser. Każdego dnia widziałam, jak moja teściowa przeżywała ogrom cierpienia zadane przez jej własnego męża. Jak Evan próbuje bronić swoją matkę. Ta bestia była bardzo cwana. Wszystkie brudy prała w naszym domu, a po za nim sprawiał wrażenie miłego i kulturalnego czarodzieja. Sprawiedliwość nie istniała. Musieliśmy żyć w ciągłym strachu. Modliliśmy się codziennie, aby koszmar się skończył. 

To, co mi się przydarzyło, nie należy do rzeczy przyjemnych. Jeszcze nie jest za późno. Nikt nie broni ci wycofania się. Nikt nie każe tego czytać. Ja tylko ostrzegam.

  

Wszystko zaczęło się wtedy, gdy pewnego dnia zostałam sama w domu. Zastanawiałam się przez cały ten czas, kiedy wreszcie przyjdzie Evan. Czuję zawsze pustkę w moim sercu, gdy nie ma go w pobliżu. Zakochaliśmy się w sobie, mimo iż nasze małżeństwo było przymusowe. Nie wiem, jak to mogło się stać. Czy to można nazwać przeznaczeniem? 

Pamiętałam, jak za mąż wychodziła jedna z moich szkolnych koleżanek. Naprawdę trafiła na złego męża. Z tego, co się zorientowałam, dla niego liczyły się tylko pieniądze i sława. Poślubił Yvonne, aby urodziła mu dziedzica. Gdy na świecie pojawił się już ich syn, małżonek dał jej dwa tysiące galeonów za jego urodzenie. Za to, że nie urodziła im się córka. Czasami nie potrafię nawet słuchać takich opowieści. Niektóre historie są naprawdę przykre.

Na początku bałam się tego małżeństwa. Bałam się, że będę miała zimnego męża, dla którego liczyłby się tylko dobry status w społeczeństwie. Bałam się, ponieważ początki naszego małżeństwa się nie układały. Widziałam w oczach Evana zniechęcenie, kiedy po raz pierwszy nas przedstawiono. Po jego zachowaniu doszłam do wniosku, że nie chciał się ze mną żenić. Ale w sumie ja też nie chciałam wychodzić za mężczyznę, którego nie kochałam. Naszą noc poślubną można opisać jednym słowem – katastrofa. Nawet nie chcę wspominać, że to jednak był mój pierwszy raz. Evan nawet nie kwapił się do tego, aby ta noc była wyjątkowa. Tak, stała się ona sztuczna i bardzo napięta. A ja, przez ten czas, czułam tylko ból. Łzy spływające mi po policzkach piekły moją skórę. Wtedy  pomyślałam, że będzie tak, jak z Yvonne. Ale jednak było zupełnie inaczej. 

Zakochaliśmy się w sobie. Po wielu trudach i rozmowach nasze małżeństwo znalazło prostą drogę. Pamiętam do dziś, jak kiedyś Evan uklęknął przy mnie i przeprosił mnie za początkowe zachowania w małżeństwie. Za to, że nie był czuły wobec mnie. Bawiło mnie to. Uśmiechnęłam się wtedy do niego i także uklęknęłam. Przytuliliśmy się do siebie. Trwaliśmy w uścisku, milcząc przez długą chwilę. Tak bardzo za nim tęskniłam. Będąc w naszej sypialni, spoglądałam na nasze ślubne zdjęcie z wielkim uśmiechem. Ułożyłam je z powrotem na komodę, po czym zaczęłam porządkować swoje rzeczy. 

Nagle usłyszałam zamykające się drzwi. Odwróciłam się i zobaczyłam ciemną sylwetkę mężczyzny w średnim wieku o czarnych jak smoła włosach. Był nim Marcuis Clouser. Przeraziłam się na jego widok. Jego ciemne oczy wpatrywały się we mnie z zawiścią. Zaczęłam słabnąć, przez co moja różdżka spadła na ziemie i poturlała się pod komodę. Chciałam po nią sięgnąć, lecz poczułam, jak coś mnie odpycha i rzuca mną o ziemie. Popatrzyłam na ojczyma Evana. Miał wyciągniętą różdżkę, którą skierował w moim kierunku. Na jego twarzy widniał drwiący uśmieszek. Podniosłam się, aby spróbować ucieczki. Lecz wiedziałam, że zataczam jedynie błędne koło. 

Siła jego zaklęć znów mnie odepchnęła i uderzyłam o kant łóżka. Czując straszny ból, dotknęłam dłonią swojej lewej skroni. Czerwona posoka spływała teraz po mojej ręce. Ledwo wstałam na równe nogi. Poczułam, jak silne dłonie bestii zaciskają się na moim nadgarstku. Chciałam się uwolnić, walczyć, lecz on był silniejszy. 

Uderzył mnie w twarz, a ja upadłam na łóżko. Byłam przerażona. Moje serce biło szybciej, a krew pulsowała w moich żyłach. Odsuwałam się, lecz to i tak nic nie dawało. Mężczyzna podszedł do łóżka z drwiącym uśmieszkiem, a w jego oczach tkwiła żądza podniecenia.  

- Odsuń się ode mnie! – krzyknęłam. Zadrwił z moich słów. 

- Tak się składa, laluniu – rzekł cynicznie – że ty nie masz czym się bronić. To ja mam różdżkę i zrobisz teraz wszystko, co ci każe. 

Z moich oczu popłynęły łzy. Jego zaklęcie spowodowało u mnie całkowity paraliż. Moje ciało odmówiło mi posłuszeństwa. Nie mogłam nic zrobić, kiedy  jego ręka zaczęła dotykać mych ud lub kiedy zaczął rozrywać moją sukienkę. 

Moje ciało pulsowało. Nieprzyjemne dreszcze przeszły wzdłuż mojego kręgosłupa. Czułam ból. Piekielny ból. Chciałam się obudzić z tego potwornego snu. Chciałam, aby ta bestia znikła z mojego koszmaru. Chciałam, aby Evan przy mnie był. 

Mężczyzna działał z przerażającą szybkością. Zerwał ze mnie bieliznę, wiedząc, że nie mogę obronić się w żaden sposób. Jego szorstkie dłonie dotykały z łapczywie moich piersi. Płakałam. Płakałam, bo nie mogłam unieść ręki, aby go powstrzymać. Byłam w pułapce. Nie miałam szans, by się od niego uwolnić. Co mogłam zrobić? Nic. Musiałam czekać. Czekać, aż skończy się ten ból. Kiedy wreszcie obudzę się z tego koszmarnego snu. 

Zamknęłam szybko oczy, gdy zdałam sobie sprawę, że zaczyna ściągać swoje spodnie. Po chwili poczułam, jak rozchyla moje nogi. Jak gasi swoje pożądanie. Ból przenikał przez moje ciało. Trwał i nie chciał się skończyć. Oddychałam głęboko, czując, jak krew spływała mi po twarzy. 

Evan, proszę, przyjdź do mnie… 

Evan… 

Evan!

Byłam bezsilna. Nawet wtedy, kiedy bestia cofnęła zaklęcia i byłam zdolna do poruszania się. Jednak nie miałam już na to sił. Łzy spływały mi po policzkach. Czułam, jak cała się trzęsę. Zaczęłam szamotać się na łóżku, zaczynając dotykać moje zbluzgane ciało. Chciałam za wszelką cenę zmyć nieczysty dotyk potwora. A on się śmiał. Słyszałam jego plugawy śmiech. Miałam tego dość. Chciałam umrzeć… 

Usłyszałam otwierające się drzwi. Podniosłam powieki do góry. Zobaczyłam go. Zobaczyłam Evana. Popatrzył na mnie, a potem na swego ojczyma. Nie potrzebował czasu, aby zrozumieć, co się stało. W jego oczach momentalnie zagościła nienawiść połączona z wściekłością.

- Jak mogłeś to zrobić! – usłyszałam krzyk męża. – Jak mogłeś dotknąć moją żonę! 

Zamknęłam ponownie oczy i skuliłam się w kłębek. Słyszałam, jak świsty zaklęć przeszywają całe pomieszczenie. Otworzyłam oczy, gdy usłyszałam, jak bestia krzyknęła z bólu. Zobaczyłam wtedy, że  mój oprawca wije się po podłodze, a Evan zadaje mu jeszcze ostatni cios czerwonym zaklęciem. Potem oczy potwora stały się nieprzytomne, a wkrótce mój mąż ostatecznie sparaliżował jego ciało. Zamknęłam ponownie powieki, bo nie wiedziałam, co robić. Ciągle czułam zapach bestii na mojej skórze. Jakby oprawca wszczepił we mnie swoją woń.

Po chwili uświadomiłam sobie, że mój mąż zaczął mnie delikatnie kołysać i całować moje włosy. Tak bardzo dziękowałam Bogu, że Evan wreszcie przyszedł i mogłam przytulić się do znanego mi ciała. Tylko dlaczego wciąż czułam ten obrzydliwy zapach? 

- Evan, ja tak bardzo cię przepraszam – jęknęłam. Moje łzy spadały teraz na jego koszulę. 

- Cichutko – uspokajał mnie. – To nie twoja wina. 

- Evan, zabierz mnie stąd – błagałam. – Zabierz mnie do łazienki i umyj. Nie chcę go czuć. Tak bardzo nie chcę go czuć!        

Evan wziął mnie na ramiona i zaniósł do łazienki. Położył mnie nagą w brodziku, a ciepła woda zaczęła spływać po moim ciele. Chciałam pozbyć się okropnej woni za wszelką cenę. Jednak to i tak nic nie dało. Ciągle czułam ten potworny zapach. Zapach, którego nie zapomnę do końca mego życia. 

Moje powieki zaczęły opadać. Byłam już taka zmęczona. Czułam zimne dreszcze na całej skórze. Zasnęłam powoli, widząc jeszcze przerażoną twarz mojego męża. 

~~*~~